اشتباهات انتخاب آشکارسازهای گازهای قابل احتراق صنعتی چیست؟
باورهای غلط در انتخاب آشکارسازهای گاز قابل احتراق
1. استفاده نادرست از آشکارساز اصل احتراق کاتالیزوری: سنسورهای احتراق کاتالیستی برای تشخیص آلکانهای زنجیره بلند (مانند بنزین با نقطه اشتعال بالا، گازوئیل، هیدروکربنهای معطر و غیره) و ترکیبات هیدروکربنی حاوی ساختارهای حلقهای بنزن (مانند بنزن، کسیل، و غیره) مناسب نیستند. به دلیل ساختار زنجیره کربنی پایدار، شناسایی این مواد از طریق احتراق کاتالیزوری دشوار است و استفاده طولانی مدت میتواند به راحتی منجر به پدیده "رسوب کربن" شود که منجر به کاهش حساسیت تشخیص یا حتی شکست کامل میشود.
2. بی توجهی به کالیبراسیون و کالیبراسیون آشکارساز: آشکارسازهای گازهای قابل احتراق باید به طور مرتب کالیبره و کالیبره شوند تا از صحت نتایج تشخیص آنها اطمینان حاصل شود. چرخه کالیبراسیون به طور کلی نباید از یک سال تجاوز کند و برای شرکتهایی که دارای بخشهای تخصصی اندازهشناسی هستند، توصیه میشود آن را تا حداکثر سه ماه کوتاه کنید. اگر این مرحله نادیده گرفته شود، ردیاب ممکن است نتواند آلارم های دقیق را به موقع صادر کند، در نتیجه بهترین زمان برای دفع ایمن را به تاخیر می اندازد.
3. استفاده از آشکارساز تست گاز با غلظت بالا: آزمایش آشکارساز گاز قابل احتراق با گازهای با غلظت بالا مانند گاز سبک تر می تواند باعث شود حسگر ضربه هایی بسیار فراتر از غلظت های معمولی را تجربه کند. این رفتار می تواند منجر به تضعیف یا غیرفعال شدن زودهنگام فعالیت شیمیایی عنصر حسگر، کاهش دقت و حساسیت تشخیص شود. آسیب شدید ممکن است سیم پلاتین داخل سنسور را بسوزاند و در نتیجه سنسور کاملاً از بین برود. شایان ذکر است که چنین خسارتهایی{3}}که توسط انسان ایجاد شده معمولاً تحت پوشش ضمانت سازنده نیستند.
به راهنمای انتخاب مراجعه کنید
1. نوع و محدوده غلظت گازهایی که باید شناسایی شوند را به وضوح تعریف کنید
برای گازهای تشخیص مختلف، لازم است ابزارهای تشخیص با اصول و فناوری های تشخیص مربوطه انتخاب شوند. به عنوان مثال، آشکارسازهای گازهای احتراق کاتالیزوری یا مادون قرمز باید برای گازهای قابل احتراق هیدروکربن های سبک انتخاب شوند. بخارات هیدروکربن سنگین برای آشکارسازهای فوتیونیزاسیون مناسب تر هستند. برای تشخیص هیدروژن، از نوع احتراق کاتالیزوری، نوع الکتروشیمیایی یا نوع رسانش گرما می توان استفاده کرد.
3. محیط و شرایط استفاده را در نظر بگیرید
هنگام انتخاب یک آشکارساز، لازم است که محیط و شرایط استفاده از آن از جمله دما، رطوبت، فشار، گرد و غبار، گازهای خورنده و سایر عوامل را به طور کامل در نظر بگیرید. آشکارساز باید بتواند خود را با محیط واقعی تطبیق دهد، به عنوان مثال، در محیط های خشن، آشکارساز با سطح حفاظت بالا و پایداری خوب باید انتخاب شود.
4. روش استفاده را تعیین کنید
حالت استفاده از آشکارساز را بر اساس سناریوهای استفاده خاص تعیین کنید. به عنوان مثال، هنگام ورود به یک فضای محدود برای آزمایش، باید یک آشکارساز گاز چندگانه با پمپ نمونهگیری داخلی-برای دستیابی به تشخیص غیر تماسی و تقسیمبندی شده گازهای خطرناک با توزیعهای فضایی مختلف انتخاب شود.
5. به نشانگرهای عملکرد آشکارساز توجه کنید
در انتخاب ردیاب باید به شاخص های عملکرد آن مانند دقت تشخیص، زمان پاسخگویی، پایداری، تکرارپذیری و ... توجه شود که هر چه دقت تشخیص بیشتر و زمان پاسخ ردیاب کمتر باشد، نشت گاز یا غلظت های غیرعادی به موقع را تشخیص می دهد.
6. عوامل دیگر را در نظر بگیرید
علاوه بر عوامل فوق، قابل حمل بودن، عمر باتری و حالت نمایش ردیاب نیز باید در نظر گرفته شود. آشکارساز قابل حمل باید سبک وزن و حمل آسان، با عمر باتری طولانی باشد، و صفحه نمایش باید بصری و قابل درک باشد، که خواندن سریع نتایج تشخیص را برای کاربران راحت کند.
