مهمترین اقدامات ایمنی هنگام استفاده از آشکارسازهای گاز چیست؟
در مرحله اول، برای تشخیص غلظت گاز، لازم است بین آشکارساز و محیط تشخیص ارتباط برقرار شود. بنابراین ورود گازهای آلاینده مختلف و گرد و غبار موجود در محیط به دتکتور اجتناب ناپذیر است و آسیب وارده به شرایط کاری دتکتور عینی است. محیط کار آشکارسازهای گاز قابل احتراق نسبتاً خشن است و بسیاری از آنها در خارج از منزل نصب می شوند. نگهداری و نگهداری ضعیف منجر به خطا یا عدم تشخیص زنگ متحرک می شود. بنابراین، تمیز کردن و نگهداری منظم آشکارسازهای گاز قابل احتراق یک وظیفه مهم برای جلوگیری از نقص است.
زمین باید به طور مرتب آزمایش شود. عدم برآورده کردن الزامات استاندارد یا عدم اتصال به زمین نیز می تواند آشکارسازهای گاز قابل احتراق را مستعد تداخل الکترومغناطیسی کند و باعث نقص در عملکرد شود.
ثانیاً در هنگام استفاده از دتکتورهای گاز توسط کاربران دزدگیر گاز، ممکن است در مقاومت سیم پلاتین دزدگیر متحرک خطا ایجاد شود. همچنین کاربران باید به جلوگیری از تداخل الکترومغناطیسی در هنگام استفاده از آشکارسازهای گاز قابل احتراق توجه کنند. موقعیت نصب، زاویه نصب، اقدامات حفاظتی و سیم کشی سیستم هشدار متحرک باید از تداخل الکترومغناطیسی محافظت شود. کاربران باید به عواملی توجه کنند که در هنگام استفاده از آشکارسازهای گاز قابل احتراق می تواند باعث اختلال در عملکرد شود، مانند گرد و غبار، درجه حرارت بالا، رطوبت و غیره. هنگامی که نیاز به نصب فن های اگزوز در مکان هایی است که آلارم گازهای قابل احتراق نصب می شوند، آشکارسازهای گاز قابل احتراق نصب می شوند. در مجاورت یکدیگر نصب شوند و گاز قابل احتراق نشت‌شده نمی‌تواند به طور کامل در مجاورت هشدار گاز قابل احتراق پخش شود و در نتیجه به موقع شناسایی نشود و هواپیما به تاخیر بیفتد. کاربران همچنین باید در هنگام استفاده از آشکارسازهای گاز قابل احتراق از مناطقی که دمای بالا، رطوبت، بخار و دود روغن می‌تواند به آن برسد، خودداری کنند. اشیا را روی آشکارساز قرار ندهید یا آویزان نکنید. آشکارساز گاز قابل احتراق نصب شده نمی تواند موقعیت دستگاه را خودسرانه جابجا کند. هنگام استفاده از آلارم های قابل حمل برای سهولت استفاده، کاربران باید سعی کنند محصولاتی با پروب های حسگر قابل تعویض انتخاب کنند.
ثالثاً، فرآیندهای ساخت و ساز غیر استاندارد می توانند باعث شوند که آشکارسازهای گاز قابل احتراق عیب را در حین استفاده تشخیص دهند. اگر آشکارساز گاز قابل احتراق در نزدیکی تجهیزات مستعد نشتی قرار نگیرد یا در مجاورت فن اگزوز نصب شده باشد، ماده نشت‌شده نمی‌تواند به طور کامل در مجاورت آشکارساز گاز قابل احتراق پخش شود، بنابراین از تشخیص خطر نشت توسط دستگاه جلوگیری می‌شود. آشکارساز گاز قابل احتراق به موقع اگر آشکارساز گاز قابل احتراق به طور قابل اعتمادی زمین نباشد و نتواند تداخل الکترومغناطیسی را از بین ببرد، ناگزیر بر ولتاژ تأثیر می گذارد و باعث داده های تشخیص نادرست می شود. بنابراین، آشکارساز گاز قابل احتراق باید به طور قابل اعتمادی در طول فرآیند ساخت و ساز به زمین متصل شود. پایانه های سیم کشی و هشدار گاز قابل احتراق در مناطق مستعد برخورد یا ورود آب قرار دارند که باعث ایجاد مدارهای باز یا کوتاه در مدارهای الکتریکی می شود. در جوشکاری باید از شار غیر خورنده استفاده شود، در غیر این صورت خوردگی در محل اتصال جدا می شود یا مقاومت خط را افزایش می دهد که بر تشخیص عادی تأثیر می گذارد. آشکارساز را روی زمین نیندازید یا نیندازید. پس از ساخت، اشکال زدایی باید انجام شود تا اطمینان حاصل شود که آلارم متحرک در شرایط کاری عادی قرار دارد.
توصیه می شود قبل از استفاده، آزمایش پاسخ را روی گاز استاندارد مورد استفاده در ابزارهای مختلف انجام دهید تا مطمئن شوید که ابزار واقعاً نقش محافظتی دارند. هشدار گاز قابل احتراق و آلارم گاز سمی مانند سایر ابزارهای تحلیلی و تشخیصی با استفاده از روش مقایسه نسبی اندازه گیری می شود: ابتدا دستگاه با گاز صفر و غلظت استاندارد گاز کالیبره شده و منحنی استاندارد در دستگاه ذخیره می شود. . در طول اندازه گیری، دستگاه سیگنال الکتریکی تولید شده توسط غلظت گاز را با سیگنال الکتریکی غلظت استاندارد مقایسه می کند و مقدار دقیق غلظت گاز را محاسبه می کند. بنابراین، کالیبراسیون صفر ابزار در هر زمان و کالیبراسیون مکرر دستگاه از وظایف ضروری برای اطمینان از اندازه گیری دقیق است.
