آشکارساز گاز نوعی ابزار ابزار دقیق است که برای تشخیص غلظت نشت گاز استفاده می شود. آشکارسازهای گاز می توانند قابل حمل، دستی، ثابت، آنلاین و غیره باشند. سنسور گاز سنسوری است که برای تعیین نوع گاز موجود و همچنین ترکیب و محتوای آن استفاده می شود. این واقعیت که عنصر کیفیت تنها بخش کوچکی از انتخاب تولید کنندگان رایج را تشکیل می دهد که اکثریت آنها با انتخاب اشتباه و استفاده نادرست به وجود می آیند، دلیلی است که آشکارساز گاز را نمی توان استفاده کرد یا در حین استفاده از بین می رود. آیا تصورات غلط رایج در مورد استفاده از آشکارسازهای گاز را درک می کنید؟
باورهای غلط در مورد استفاده از آشکارسازهای گاز
از فندک برای آزمایش عملکرد آشکارساز گاز قابل اشتعال پس از نصب آن در محل کار توسط مشتری استفاده کنید. خطای پذیرش: تست با گاز با غلظت بالا. آشکارساز پس از آزمایش تهویه بوق می دهد، اما نمی توان آن را به صفر بازگرداند. در استفاده معمولی، هر سنسور پس از کشف آسیب به کارخانه باز می گردد تا جایگزین شود.
تجزیه و تحلیل: برای آزمایش در حین پذیرش، بسیاری از مشتریان ترجیح می دهند از گاز با غلظت بالا استفاده کنند. این روش فوق العاده نادقیق است و به راحتی می تواند به ساز آسیب برساند. حد پایین انفجار آشکارساز گازهای قابل احتراق کم است (متان 05 درصد حجم است)، گاز سبکتر بوتان با خلوص بالا است که به خوبی خارج از محدوده تشخیص است و محدوده تشخیص آشکارساز گازهای قابل احتراق 0100 درصد LEL است.
خطاها در آزمایش: هنگام آزمایش گازهای سبک تر، سنسور دو تا سه بار یا بیشتر ضربه می زند و فعالیت شیمیایی عنصر حسگر پیش از موعد خراب یا غیرفعال می شود و در نتیجه تشخیص کمتر می شود. حسگر پس از دمیدن سیم پلاتین دور انداخته شد. باید تاکید کرد که سازنده نمی تواند خرابی سنسور ناشی از شوک گاز با غلظت بالا را تضمین کند و مشتریان باید برای تعویض هزینه کنند.
تجزیه و تحلیل: اکثر آشکارسازهای گاز قابل اشتعال تجاری موجود بر اساس اصل احتراق کاتالیزوری کار می کنند. بر اساس تئوری احتراق کاتالیزوری، دمای عنصر کاتالیزوری توسط گرمای احتراق با تولید احتراق بدون شعله در دمای پایین بر روی عنصر افزایش مییابد.
