سوء تفاهم ها در استفاده از ردیاب های گاز و نحوه جلوگیری از آنها چیست؟
همانطور که همه ما می دانیم ، ردیاب های گاز ابزاری هستند که برای تشخیص تغییرات در غلظت گازهای مضر در سایت های کار استفاده می شوند. با این حال ، در استفاده از آشکارسازهای گازی ، ممکن است مشکلات عدم استفاده یا آسیب باشد. هنگام انتخاب یک تولید کننده معتبر ، فاکتورهای با کیفیت فقط بخشی هستند و بیشتر آنها در اثر انتخاب و استفاده نادرست ایجاد می شوند. بنابراین تصورات غلط رایج از ردیاب های گاز چیست؟
1 ، تصور غلط در پذیرش: آزمایش با گاز غلظت بالا
تجزیه و تحلیل: بسیاری از مشتریان دوست دارند به طور تصادفی از گازهای با غلظت بالا برای آزمایش در هنگام پذیرش استفاده کنند ، که بسیار نادرست است و به راحتی می تواند باعث آسیب به ابزار شود. دامنه تشخیص ردیاب گاز قابل احتراق 0-100 ٪ LEL است ، که یک حد انفجاری پایین تر است (به عنوان نمونه با استفاده از متان ، {1}} ٪ جلد) ، در حالی که گاز سبک تر بوتان با خلوص بالا است ، بسیار فراتر از محدوده تشخیص ردیاب گاز قابل احتراق است!
هنگام استفاده از گاز سبک تر برای آزمایش ، سنسور تحت تأثیر {0}} بار یا حتی غلظت های بالاتر قرار می گیرد ، که می تواند باعث کاهش زودرس یا غیرفعال کردن فعالیت شیمیایی عنصر سنجش شود و در نتیجه کاهش دقت و حساسیت تشخیص ایجاد شود. آسیب های سنگین سیم پلاتین را می سوزاند و سنسور را بی فایده می کند. لازم به ذکر است که خرابی سنسور ناشی از تأثیر گاز با غلظت بالا توسط ضمانت سازنده تحت پوشش قرار نمی گیرد و به هزینه خود نیاز به تعویض دارد.
نتیجه گیری: برای آزمایش ردیاب های گاز قابل احتراق از تورم سبک تر استفاده نکنید! ردیاب های گاز باید از شوک های غلظت بالا جلوگیری کنند و از گازهای استاندارد برای آزمایش برای بررسی شرایط کار آنها استفاده می شود. به طور مشابه ، گازهای سمی نیز باید از اثرات بالای گاز با غلظت جلوگیری کنند.
2 ، تصور غلط در انتخاب: از گازهای ارگانیک برای تشخیص گاز قابل احتراق استفاده می شود
تجزیه و تحلیل: بیشتر آشکارسازهای قابل احتراق در بازار از اصل احتراق کاتالیزوری استفاده می کنند. اصل احتراق کاتالیزوری استفاده از گازهای قابل احتراق برای تولید احتراق بی نظیر با دمای پایین در اجزای تشخیص با عملکرد کاتالیزوری است. گرمای احتراق باعث افزایش دمای اجزای اجزا می شود و از این طریق مقدار مقاومت اجزای را افزایش می دهد. تغییر در مقدار مقاومت توسط یک پل Wheatstone برای دستیابی به هدف تشخیص غلظت گازهای قابل احتراق تشخیص داده می شود.
اگرچه در اصل ، تا زمانی که بتواند گرما را سوزانده و آزاد کند ، می توان آن را تشخیص داد ، اما افراد اغلب می گویند که سنسورهای احتراق کاتالیزوری از نظر تئوری می توانند هر گاز قابل احتراق را اندازه گیری کنند.
با این حال ، سنسورهای احتراق کاتالیزوری برای اندازه گیری آلکان های زنجیره ای طولانی ، مانند بنزین فلاش بالا ، دیزل ، هیدروکربن های معطر و غیره مناسب نیستند. ترکیبات با بیش از 5 اتم کربن ، مانند بنزن ، تولوئن و زایلن ، به خصوص هیدروکربن ها ، ترکیبات موجود در اطراف ساخت و سازهای Benzene در طول ساختارهای کاتالیز ، در مورد کربن های قوی در برابر کربن های قوی هستند. احتراق مولکول های بدون سوختگی بر روی سطح دانه های کاتالیزوری جمع می شوند و منجر به بروز پدیده "رسوب کربن" می شوند و مانع احتراق بعدی مولکولهای دیگر می شوند. هنگامی که رسوب کربن به سطح مشخصی برسد ، گاز قابل احتراق قادر به تماس مؤثر با دانه های کاتالیزوری نخواهد بود و در نتیجه تشخیص غیر حساس یا حتی بی پاسخ است. این توسط خواص خود سنسور تعیین می شود و در مرحله اولیه به یک خطای انتخاب تعلق دارد.
نتیجه گیری: گازهای فرار آلی متداول مانند بنزن ، الکل ، لیپیدها و آمین ها برای تشخیص با استفاده از اصول احتراق کاتالیزوری مناسب نیستند و از اصول PID Photoionization باید برای تشخیص استفاده شود. قبل از خرید یک ردیاب گاز ، مشورت با شرکت محصول برای جلوگیری از خطاهای مشابه مهم است.
