اشتباهات و اقدامات احتیاطی در هنگام استفاده از آشکارسازهای گاز چیست؟
ردیاب گاز ابزاری ابزاری برای تشخیص غلظت نشت گاز است که شامل آشکارسازهای گاز قابل حمل، آشکارسازهای گاز دستی، آشکارسازهای گاز ثابت، آشکارسازهای گاز آنلاین و غیره است که عمدتا از سنسورهای گاز برای تشخیص انواع گازهای موجود در محیط استفاده می کند. حسگرهای گاز حسگرهایی هستند که برای تشخیص ترکیب و محتوای گازها استفاده می شوند. در فرآیند استفاده، دلیل عدم استفاده یا آسیب دیدن ردیاب گاز این است که فاکتورهای کیفی تنها بخشی از انتخاب تولیدکنندگان معمولی است که بیشتر آنها ناشی از انتخاب و استفاده نادرست است. آیا می دانید تصورات غلط در مورد استفاده از آشکارسازهای گاز چیست؟
خطای پذیرش: تست با گاز با غلظت بالا: مشتری پس از نصب آشکارساز گاز قابل احتراق در محل، از فندک استفاده کرد تا بررسی کند که آیا آشکارساز به درستی کار می کند یا خیر. پس از تست تهویه، آشکارساز هشدار می دهد اما نمی توان آن را به صفر بازگرداند. استفاده معمولی، با تشخیص آسیب سنسور، تمام اقلام برای پرداخت هزینه تعویض به کارخانه بازگردانده می شود.
تجزیه و تحلیل: بسیاری از مشتریان ترجیح می دهند از گازهای با غلظت بالا برای آزمایش در هنگام پذیرش استفاده کنند. این روش بسیار نادرست است و به راحتی می تواند به ابزار آسیب برساند. محدوده تشخیص آشکارساز گازهای قابل احتراق 0-100٪ LEL، با حد انفجار کمتر است (متان 0-5٪ حجم است). گاز سبک تر بوتان با خلوص بالا است که بسیار فراتر از محدوده تشخیص است.
خطای تست: هنگام استفاده از گازهای سبک تر برای آزمایش، سنسور در معرض 2 تا 3 ضربه یا بیشتر قرار می گیرد و فعالیت شیمیایی عنصر حسگر به زودی تحلیل می رود یا متوقف می شود و در نتیجه تشخیص کاهش می یابد. سیم پلاتین سوخته و سنسور از بین رفته است. لازم به ذکر است که سازندگان نمی توانند خرابی سنسور ناشی از شوک های گازی با غلظت بالا را تضمین کنند و باید با هزینه شخصی آنها را تعویض کنند.
تجزیه و تحلیل: بیشتر آشکارسازهای گاز قابل احتراق موجود در بازار از اصل احتراق کاتالیزوری استفاده می کنند. اصل احتراق کاتالیزوری استفاده از انرژی کاتالیزوری برای ایجاد احتراق بدون شعله در دمای پایین بر روی اجزای کاتالیزوری است و گرمای احتراق باعث افزایش دمای اجزا می شود.
