تصورات غلط و اقدامات احتیاطی برای استفاده از آشکارسازهای گازهای قابل احتراق چیست؟
آشکارساز گازهای قابل احتراق یکی از ابزارهای پرکاربرد در کار ما است و وظیفه اصلی آن نظارت بر غلظت مواد سمی و مضر در محیط کار ما است. اغلب در صنایعی مانند مواد شیمیایی، نفت و معدن استفاده می شود. برخی از روشهای استفاده نادرست میتواند منجر به عملکرد نادرست آشکارسازهای گاز قابل احتراق شود که نه تنها تأثیر جدی بر کار ما میگذارد، بلکه تهدیدی جدی برای سلامت جسمانی ما نیز به شمار میرود. بیایید با هم با باورهای غلط استفاده از آشکارسازهای گاز احتراق آشنا شویم!
1. برخی از مردم معتقدند که آشکارسازهای گاز باید هشدار دهند تا زمانی که نشت گاز قابل احتراق را تشخیص دهند. اگر آلارم وجود نداشته باشد، آشکارساز گاز ممکن است خراب شود.
آشکارساز گاز قابل احتراق مجهز به مقدار غلظت گاز است و زنگ هشدار تنها زمانی رخ می دهد که گاز قابل احتراق در فضای کار به مقدار تنظیم شده برسد.
2. آشکارساز گاز قابل احتراق می تواند از محدوده فراتر رود. برخی از کارکنان شرکت هنوز از آشکارسازهای گاز استفاده می کنند که از محدوده تشخیص فراتر می رود.
هر آشکارساز گاز دارای محدوده بازرسی ثابت خود است که می تواند از صحت و دقت داده های تشخیص آشکارساز گاز اطمینان حاصل کند. با این حال، مقادیر شناسایی شده خارج از محدوده تشخیص برای مدت طولانی نادرست هستند و نمی توانند به عنوان داده های صحیح استفاده شوند. بنابراین، آشکارسازهای گاز فقط در محدوده مشخص شده قابل استفاده هستند.
نتایج شناسایی شده توسط ردیاب گاز مبنای انتخاب تجهیزات حفاظت فردی و تضمین سلامت جسمی است، بنابراین نباید بی دقت باشیم. تنها با درک این باورهای غلط می توانیم از استفاده نادرست از آشکارسازهای گاز جلوگیری کنیم.
