تصورات غلط در مورد استفاده از آشکارسازهای گاز چیست و چه اقدامات احتیاطی باید انجام داد؟
ردیاب گاز ابزاری برای تشخیص غلظت نشت گاز از جمله آشکارسازهای گاز قابل حمل، آشکارسازهای گاز دستی، آشکارسازهای گاز ثابت، آشکارسازهای گاز آنلاین و غیره است که عمدتاً از سنسورهای گاز برای تشخیص انواع گازهای موجود در محیط استفاده می‌کند. حسگرهای گاز حسگرهایی هستند که برای تشخیص ترکیب و محتوای گازها استفاده می شوند. در فرآیند استفاده، دلیل عدم استفاده یا آسیب دیدن ردیاب گاز این است که فاکتورهای کیفی تنها بخشی از انتخاب تولیدکنندگان معمولی است که بیشتر آنها ناشی از انتخاب و استفاده نادرست است. آیا می دانید در استفاده از دتکتورهای گاز چه باورهای غلطی وجود دارد؟
سوء تفاهم در استفاده از آشکارسازهای گاز:
خطای پذیرش: تست با گاز با غلظت بالا: مشتری پس از نصب آشکارساز گاز قابل احتراق در محل، از فندک برای بررسی اینکه آیا آشکارساز به درستی کار می کند یا خیر. پس از تست تهویه، آشکارساز هشدار می دهد اما نمی توان آن را به صفر بازگرداند. پس از استفاده عادی و تشخیص آسیب سنسور، تمامی اقلام برای پرداخت هزینه تعویض به کارخانه بازگردانده می شود.
تجزیه و تحلیل: بسیاری از مشتریان ترجیح می دهند از گازهای با غلظت بالا برای آزمایش در هنگام پذیرش استفاده کنند. این روش بسیار نادرست است و به راحتی می تواند به ابزار آسیب برساند. محدوده تشخیص آشکارساز گاز قابل احتراق 0-100٪ LEL است، با حد انفجار پایین تر (0-5٪ حجم برای متان)، و گاز سبک تر بوتان با خلوص بالا است که بسیار فراتر از محدوده تشخیص است.
خطای تست: هنگام آزمایش با گازهای سبک تر، سنسور در معرض 2 تا 3 ضربه یا بیشتر قرار می گیرد و فعالیت شیمیایی عنصر حسگر به زودی تحلیل می رود یا غیرفعال می شود و در نتیجه تشخیص کاهش می یابد. سیم پلاتین سوخته و سنسور از بین رفته است. لازم به ذکر است که سازندگان نمی توانند خرابی سنسور ناشی از ضربه گاز با غلظت بالا را تضمین کنند و باید با هزینه شخصی آنها را تعویض کنند.
تجزیه و تحلیل: بیشتر آشکارسازهای گاز قابل احتراق موجود در بازار از اصل احتراق کاتالیزوری استفاده می کنند. اصل احتراق کاتالیزوری استفاده از انرژی کاتالیزوری برای ایجاد احتراق بدون شعله در دمای پایین بر روی عناصر کاتالیزوری است و گرمای احتراق باعث افزایش دمای عناصر می شود.
