هنگام استفاده از دتکتور گاز باید به چه نکاتی توجه کرد؟
ابتدا برای تشخیص غلظت گاز، آشکارساز باید با محیط تشخیص ارتباط برقرار کند. بنابراین ورود گازهای آلاینده مختلف و گرد و غبار موجود در محیط به دتکتور اجتناب ناپذیر است و آسیب به شرایط کاری ردیاب عینی است. بله، محیط کار آشکارسازهای گاز قابل احتراق نسبتا خشن است و بسیاری از آنها در فضای باز نصب می شوند. نگهداری نادرست منجر به خطا در تشخیص آشکارسازهای گاز قابل اشتعال یا عدم شناسایی می شود. بنابراین، تمیز کردن و نگهداری منظم آشکارسازهای گاز قابل اشتعال یک وظیفه مهم برای جلوگیری از خرابی است.
زمین باید به طور منظم بررسی شود. اگر اتصال زمین الزامات استاندارد را برآورده نکند یا اصلاً به زمین متصل نباشد، آشکارساز گاز قابل اشتعال مستعد تداخل الکترومغناطیسی خواهد بود و باعث اختلال در عملکرد می شود.
ثانیاً، هنگامی که کاربران دزدگیر گاز از آشکارسازهای گاز استفاده می کنند، مقاومت سیم پلاتین زنگ هشدار قابل احتراق ممکن است تغییر کند و خطاهایی رخ دهد. همچنین هنگام استفاده از آشکارسازهای گاز قابل اشتعال، کاربران باید به جلوگیری از تداخل الکترومغناطیسی توجه کنند. محل نصب، زاویه نصب، اقدامات حفاظتی و سیم کشی سیستم هشدار بدنه باید در برابر تداخل الکترومغناطیسی محافظت شود. هنگام استفاده از آشکارسازهای گاز قابل اشتعال، کاربران باید به عواملی توجه کنند که به راحتی ممکن است باعث نقص عملکرد شوند، مانند گرد و غبار، درجه حرارت بالا، رطوبت و غیره. هنگامی که یک فن اگزوز در محلی نصب شده است که زنگ گاز قابل احتراق نصب شده است و گاز قابل احتراق. آشکارسازها در مجاورت یکدیگر قرار می گیرند، گاز قابل احتراق نشت کننده نمی تواند به طور کامل در مجاورت آلارم گاز قابل احتراق پخش شود و در نتیجه شناسایی به موقع و تاخیر ایجاد می شود. کاربران همچنین باید توجه داشته باشند که هنگام استفاده از آشکارسازهای گاز قابل اشتعال از مکان هایی که دمای بالا، رطوبت بالا، بخار و دود روغن می تواند به آن برسد خودداری کنند. اجسام را روی آشکارساز قرار ندهید یا آویزان نکنید. آشکارساز گاز قابل اشتعال نصب شده را نمی توان خودسرانه جابجا کرد. کاربرانی که از آلارم های بدنه استفاده می کنند باید سعی کنند محصولاتی را با پروب های حسگر قابل تعویض برای سهولت استفاده انتخاب کنند.
سوم، فرآیندهای ساخت و ساز نامنظم ممکن است باعث اختلال در عملکرد آشکارسازهای گاز قابل اشتعال در حین استفاده شود. اگر آشکارساز گاز قابل اشتعال در نزدیکی قسمت های قابل اشتعال تجهیزات که مستعد نشتی هستند قرار نگیرد یا در مجاورت فن اگزوز نصب شده باشد، اشیاء قابل اشتعال نمی توانند به طور کامل در مجاورت آشکارساز گاز قابل اشتعال پخش شوند و در نتیجه از نشت جلوگیری می کنند. خطر قابل اشتعال بودن به موقع تشخیص آشکارساز گازهای جنسی اگر آشکارساز گاز قابل اشتعال به طور قابل اعتمادی زمین نباشد و نتواند تداخل الکترومغناطیسی را از بین ببرد، به ناچار بر ولتاژ تأثیر می گذارد و باعث داده های تشخیص نادرست می شود. بنابراین، آشکارساز گاز قابل اشتعال باید در طول ساخت و ساز به طور قابل اعتمادی زمین شود. دزدگیرهای گاز قابل احتراق و پایانه های سیم کشی در مکان هایی نصب می شوند که مستعد برخورد یا نفوذ آب است که باعث قطع شدن مدار الکتریکی یا اتصال کوتاه می شود. در جوشکاری باید از شار غیر خورنده استفاده شود، در غیر این صورت اتصالات خورده و جدا می شوند یا مقاومت مدار افزایش می یابد و بر تشخیص طبیعی تأثیر می گذارد. آشکارساز را به زمین نیندازید یا نیندازید. پس از اتمام ساخت، اشکال زدایی باید انجام شود تا اطمینان حاصل شود که آلارم بدنه در شرایط کاری عادی قرار دارد.
توصیه می شود قبل از استفاده از ابزارهای مختلف، گاز استاندارد مورد استفاده برای دستگاه برای پاسخ آزمایش شود تا اطمینان حاصل شود که ابزار واقعاً نقش محافظتی دارد. آلارمهای گاز احتراق و آلارمهای گاز سمی، مانند سایر ابزارهای تحلیلی و تشخیصی، با استفاده از روش مقایسه نسبی اندازهگیری میشوند: ابتدا از یک گاز صفر و یک گاز غلظت استاندارد برای کالیبره کردن دستگاه استفاده کنید، و یک منحنی استاندارد ذخیره شده در دستگاه را در طول زمان بدست آورید. اندازه گیری، دستگاه سیگنال الکتریکی تولید شده توسط غلظت گاز را با سیگنال الکتریکی غلظت استاندارد مقایسه می کند تا مقدار دقیق غلظت گاز را محاسبه کند. بنابراین، صفر کردن ابزار در هر زمان و کالیبره کردن دستگاه به طور مکرر از وظایف ضروری برای اطمینان از اندازه گیری دقیق است.
