گازهای قابل احتراق اصلی کدامند؟ خطرات گازهای قابل احتراق!
دسته های زیر اکثر گازهای قابل احتراق را شامل می شوند:
1. گاز طبیعی: بیشتر از متان تشکیل شده است، همچنین حاوی مقادیر کمی از بوتان، پنتان، اتان، سولفید هیدروژن، دی اکسید کربن و گازهای دیگر است.
2. گاز مایع: پروپان و بوتان مواد اصلی هستند. هنگامی که گاز مایع ریخته می شود، می توان گاز مایع را با بوی متمایز آن شناسایی کرد. هنگامی که LPG به طور کامل می سوزد، برای حفظ احتراق، اکسیژن زیادی لازم است.
3. بیوگاز: هنگامی که زباله های آلی از هوا جدا می شوند و دما، رطوبت، pH و سایر پارامترها برآورده می شوند، باکتری های بیوگاز برای ساخت این گاز قابل اشتعال عمل می کنند. متان بیشتر بیوگاز را تشکیل می دهد. اجزای باقی مانده عبارتند از دی اکسید کربن، اکسیژن، نیتروژن و سولفید هیدروژن. بین 30 تا 45 درصد دی اکسید کربن و بین 55 تا 70 درصد متان وجود دارد.
4. گاز: ماده اولیه متان است، گازی بی رنگ، بی بو و قابل احتراق با چگالی کمتر از هوا که به سختی در آب حل می شود. به دمای خاصی دست می یابد و در صورت ترکیب با اکسیژن یا هوا مستعد انفجار در یک منطقه خاص می شود.
5. گاز زغال سنگ: ترکیبات اصلی شامل هیدروژن، مونوکسید کربن و انواع آروماتیک، آلکان ها و آلکن ها می باشد.
گازهای قابل اشتعال خاص ترکیبات و کیفیت های کمی متفاوت خواهند داشت، بنابراین در هنگام استفاده از آنها، احتیاط بیشتری در مورد ایمنی لازم است.
خطرات گازهای قابل احتراق شامل خفگی بافت، غش، فلج و سایر صدمات شخصی است. توانایی گلبول های قرمز برای حمل اکسیژن زمانی که گاز نشت می کند و توسط بدن انسان استنشاق می شود کاهش می یابد. منفجر شدن گازهای قابل اشتعال در غلظت خاصی که منجر به حوادث خطرناکی مانند آتش سوزی می شود، ساده است.
برای تضمین تولید ایمن، می توان یک آشکارساز گاز قابل اشتعال برای نظارت بر غلظت گاز نصب کرد. آلودگی محیط زیست نیز در نتیجه نشت گاز قابل اشتعال خواهد بود. در نتیجه، نظارت بر گازهای قابل احتراق به حفاظت از محیط زیست و پیشرفت توسعه پایدار کمک می کند. تکمیل استانداردهای نظارتی برای صنایع و مشاغل مربوطه نیز ضروری است.
