اصول تشخیص آشکارسازهای گاز قابل اشتعال چیست؟
آشکارساز گازهای قابل احتراق نوع احتراق کاتالیزوری از تغییر مقاومت سیم پلاتین فلزی نسوز پس از گرم شدن برای تعیین غلظت گازهای قابل احتراق استفاده می کند. هنگامی که گاز قابل احتراق وارد آشکارساز می شود، باعث واکنش اکسیداسیون (احتراق بدون شعله) در سطح سیم پلاتین می شود و گرمای تولید شده باعث افزایش دمای سیم پلاتین و در نتیجه تغییر در مقاومت سیم پلاتین می شود. این تغییر برای تعیین غلظت گازهای قابل احتراق استفاده می شود.
آشکارساز گازهای قابل احتراق نوری مادون قرمز از یک سنسور مادون قرمز برای تشخیص گازهای قابل احتراق هیدروکربنی در محیط محل از طریق اصل جذب منبع نور مادون قرمز استفاده می کند. این نوع آشکارساز از یک حسگر نوری مادون قرمز ثبت شده "Small plug and play قابل تعویض" استفاده می کند که دارای پایداری طولانی مدت و حداقل نیاز به تعمیر و نگهداری دوره ای است. حسگرهای گاز مادون قرمز یک جایگزین عالی برای سنسورهای احتراق کاتالیستی سنتی در محیطهای اندازهگیری خاص هستند.
هر دو نوع آشکارساز محیط های کاربردی و مزایای خاص خود را دارند. به عنوان مثال، آشکارسازهای کاتالیزوری برای محیطهایی با قرار گرفتن مکرر در معرض گازهای سمی کاتالیزوری و انتشار گازهای قابل اشتعال بالا مناسب هستند، در حالی که آشکارسازهای نوری مادون قرمز برای محیطهای کمبود اکسیژن و محیطهایی که تشخیص آن دشوار است، مناسبتر هستند. سناریوهای کاربردی معمول شامل سکوهای عملیات دریایی و سکوهای حفاری، پالایشگاه ها، کارخانه های پتروشیمی، تصفیه گاز طبیعی فشرده و گاز مایع، تصفیه فاضلاب، کارخانه های شیمیایی، ایستگاه های پمپاژ و نیروگاه های حرارتی است.
