روش های تشخیص متداول برای آشکارسازهای گاز سمی کدامند؟

روش های تشخیص متداول برای آشکارسازهای گاز سمی کدامند؟

در طول فرآیند تولید، گازهای سمی و مضر هوای کارگاه را به صورت بخار، مه، دود و ... آلوده می کند که در صورت عدم مشاهده بسیاری از افراد می تواند آسیب های جبران ناپذیری به بدن انسان وارد کند. خصوصیات فیزیکی و شیمیایی خود گاز سمی، دوز، غلظت و مدت اثر سم ارتباط نزدیکی با وضعیت سلامت اپراتورها دارد.

در سناریوی عملیاتی که در آن گازهای سمی تولید می شوند، آشکارسازهای گاز سمی باید برای شناسایی گازهای سمی و مضر، ارائه هشدارهای خطر و جلوگیری از حوادث مجهز باشند.

هنگام استفاده از آشکارسازهای گاز سمی برای تشخیص گازهای سمی، فناوری‌های مختلف تشخیص گاز نیز برای انتخاب وجود دارد. امروز، Editor Ousenjie چندین روش تشخیص برای آشکارسازهای گاز سمی را با شما به اشتراک می‌گذارد تا به شما در انتخاب کمک کند.

1. تکنولوژی اندازه گیری لوله رنگ سنجی: علاوه بر استفاده از آلارم گازهای سمی، فناوری اندازه گیری لوله رنگ سنجی هنوز یک روش تشخیص گاز سمی و مضر است که در حفاظت از محیط زیست صنعتی استفاده می شود. مزیت این روش اندازه گیری بر اساس واکنش رنگ شیمیایی این است که می تواند عدم کفایت حسگرهای تشخیص را هنگام استفاده از ابزار اندازه گیری جبران کند.

2. سنسور الکتروشیمیایی: سنسور الکتروشیمیایی یک فناوری تشخیص معمول و بالغ است که در آشکارسازهای گاز قابل حمل استفاده می شود که تشخیص گازهای سمی و مضر را در بسیاری از موقعیت ها تسهیل می کند. ویژگی های سنسورهای الکتروشیمیایی اندازه کوچک، مصرف انرژی کم، تکرارپذیری خوب و عمر طولانی است.

3. سنسور نیمه هادی: سنسور نیمه هادی جزء تشخیصی است که از اکسیدهای فلزی یا مواد اکسید نیمه هادی فلزی ساخته شده است. می‌تواند واکنش‌هایی بین جذب سطحی و برهمکنش گاز ایجاد کند، که منجر به تغییر در ویژگی‌های رسانایی یا ولتامتری پتانسیل سطح می‌شود، که با حرکت حامل مشخص می‌شود، و می‌تواند برای تشخیص درصد غلظت گازهای قابل احتراق استفاده شود.

قبل از انتخاب یک آشکارساز گاز سمی، همه می توانند بر اساس سناریوی استفاده و وضعیت گازهای سمی در نظر گرفته و انتخاب کنند.