سوء تفاهم های رایج در استفاده از آشکارسازهای گاز چیست و چگونه از آنها اجتناب کنیم؟

سوء تفاهم های رایج در استفاده از آشکارسازهای گاز چیست و چگونه از آنها اجتناب کنیم؟

همانطور که همه می دانیم، آشکارسازهای گاز ابزاری هستند که برای تشخیص تغییرات غلظت گازهای مضر در محل کار استفاده می شوند. با این حال، در استفاده از آشکارسازهای گاز، ممکن است مسائل عدم امکان استفاده یا آسیب وجود داشته باشد. در هنگام انتخاب یک تولید کننده معتبر، فاکتورهای کیفیت تنها بخشی از آن هستند و بیشتر آنها ناشی از انتخاب و استفاده نادرست است. بنابراین، تصورات غلط رایج در مورد آشکارسازهای گاز چیست؟

1، تصور اشتباه در پذیرش: آزمایش با گاز با غلظت بالا
تجزیه و تحلیل: بسیاری از مشتریان دوست دارند به طور تصادفی از گازهای با غلظت بالا برای آزمایش در هنگام پذیرش استفاده کنند که بسیار نادقیق است و به راحتی می تواند باعث آسیب به ابزار شود. محدوده تشخیص آشکارساز گاز قابل احتراق 0-100٪ LEL است، که یک حد پایین تر انفجار است (مثلاً متان 0-5٪ vol) است، در حالی که گاز سبک تر بوتان با خلوص بالا است، که بسیار بیشتر از محدوده تشخیص آشکارساز گاز قابل احتراق است!

هنگام استفاده از گاز سبک تر برای آزمایش، سنسور با غلظت های 2-3 بار یا حتی بیشتر تحت تأثیر قرار می گیرد که می تواند باعث تضعیف یا غیرفعال شدن زودهنگام فعالیت شیمیایی عنصر حسگر شود و در نتیجه دقت تشخیص و حساسیت کاهش یابد. آسیب زیاد سیم پلاتین را می سوزاند و حسگر را بی استفاده می کند. لازم به ذکر است خرابی سنسور ناشی از ضربه گاز با غلظت بالا مشمول گارانتی سازنده نمی باشد و نیاز به تعویض با هزینه شخصی دارد.

نتیجه گیری: برای آزمایش آشکارسازهای گازهای قابل احتراق از باد کردن سبک تر استفاده نکنید! آشکارسازهای گاز باید از شوک های با غلظت بالا اجتناب کنند و برای بررسی شرایط کاری آنها باید از گازهای استاندارد برای آزمایش استفاده شود. به طور مشابه، گازهای سمی نیز باید از اثرات گاز با غلظت بالا جلوگیری کنند.

2، تصور اشتباه در انتخاب: گازهای آلی برای تشخیص گازهای قابل احتراق استفاده می شود

تجزیه و تحلیل: بیشتر آشکارسازهای گاز قابل احتراق موجود در بازار از اصل احتراق کاتالیزوری استفاده می کنند. اصل احتراق کاتالیزوری استفاده از گازهای قابل احتراق برای ایجاد احتراق بدون شعله با دمای پایین در اجزای تشخیص با عملکرد کاتالیزوری است. گرمای احتراق باعث افزایش دمای اجزا و در نتیجه افزایش مقدار مقاومت اجزا می شود. تغییر در مقدار مقاومت توسط پل وتستون برای دستیابی به هدف تشخیص غلظت گازهای قابل احتراق تشخیص داده می شود.

اگرچه در اصل، تا زمانی که می تواند بسوزد و گرما آزاد کند، می توان آن را تشخیص داد، مردم اغلب می گویند که حسگرهای احتراق کاتالیزوری می توانند هر گاز قابل احتراق را از نظر تئوری اندازه گیری کنند.

با این حال، سنسورهای احتراق کاتالیزوری برای اندازه‌گیری آلکان‌های{0}طولانی زنجیر، مانند بنزین با نقطه اشتعال بالا، گازوئیل، هیدروکربن‌های معطر و غیره مناسب نیستند. ترکیبات با بیش از 5 اتم کربن، مانند بنزن، تولوئن، و زایلن، به‌ویژه ترکیبات هیدروکربنی با ساختار بنزینی که در حین شکستن بنزن دارای ساختار قوی هستند. احتراق، که منجر به احتراق ناقص می شود. مولکول های نسوخته روی سطح دانه های کاتالیزوری تجمع می یابند که منجر به وقوع پدیده "رسوب کربن" و مانع از احتراق بعدی مولکول های دیگر می شود. هنگامی که رسوب کربن به سطح معینی می رسد، گاز قابل احتراق نمی تواند به طور موثر با دانه های کاتالیزوری تماس بگیرد و در نتیجه تشخیص غیر حساس یا حتی بی پاسخ می شود. این توسط ویژگی های خود سنسور تعیین می شود و مربوط به یک خطای انتخاب در مرحله اولیه است.

نتیجه‌گیری: گازهای فرار آلی رایج مانند بنزن، الکل‌ها، لیپیدها و آمین‌ها برای تشخیص با استفاده از اصول احتراق کاتالیزوری مناسب نیستند و باید از اصول فوتیونیزاسیون PID برای تشخیص استفاده شود. قبل از خرید ردیاب گاز، مشورت با شرکت تولید کننده برای جلوگیری از خطاهای مشابه ضروری است.