مشخصات فرآیند جوشکاری برای آهن لحیم کاری الکتریکی

مشخصات فرآیند جوشکاری برای آهن لحیم کاری الکتریکی

1) جوشکاری ذوبی

جوشکاری ذوبی روشی برای گرم کردن رابط قطعه کار به حالت مذاب در طول فرآیند جوشکاری و تکمیل جوش بدون اعمال فشار است. در حین جوشکاری ذوبی، منبع گرما به سرعت سطح مشترک بین دو قطعه کار جوش داده شده را گرم و ذوب می کند و یک حوضچه مذاب را تشکیل می دهد. حوضچه مذاب با منبع گرما به جلو حرکت می کند و پس از سرد شدن یک جوش پیوسته تشکیل می دهد و دو قطعه کار را به هم متصل می کند.

در طی فرآیند جوشکاری ذوبی، اگر جو در تماس مستقیم با یک حوضچه مذاب با دمای بالا قرار گیرد، اکسیژن موجود در جو فلزات و عناصر آلیاژی مختلف را اکسید می کند. نیتروژن، بخار آب و سایر مواد موجود در اتمسفر وارد حوضچه مذاب می شوند و در طی فرآیند خنک سازی بعدی، عیوبی مانند منافذ، آخال های سرباره و ترک در درز جوش ایجاد می شود که کیفیت و عملکرد درز جوش را بدتر می کند.

به منظور بهبود کیفیت جوش، روش های حفاظتی مختلفی توسعه داده شده است. به عنوان مثال، در جوشکاری قوس محافظ گازی از گازهایی مانند آرگون و دی اکسید کربن برای جداسازی اتمسفر استفاده می شود تا از سرعت قوس و حوضچه مذاب در حین جوشکاری محافظت شود. به عنوان مثال، هنگام جوشکاری فولاد، افزودن پودر آهن تیتانیوم با میل ترکیبی اکسیژن بالا به پوشش الکترود برای اکسیژن زدایی می تواند از عناصر مفید مانند منگنز و سیلیکون موجود در الکترود در برابر اکسیداسیون و ورود به حوضچه مذاب محافظت کند. پس از خنک شدن، می توان جوش های با کیفیت بالا را به دست آورد.

2) جوشکاری تحت فشار

جوشکاری تحت فشار فرآیندی است که در آن دو قطعه کار در حالت جامد در شرایط فشار به پیوند اتمی می رسند که به آن جوش حالت جامد نیز می گویند. فرآیند جوشکاری فشاری که معمولاً مورد استفاده قرار می گیرد، جوشکاری لب به لب مقاومتی است. هنگامی که جریان از انتهای اتصال دو قطعه کار عبور می کند، به دلیل مقاومت بالا، دما افزایش می یابد. هنگامی که به حالت پلاستیک گرم می شود، تحت فشار محوری به هم متصل می شود تا یک کل را تشکیل دهد.

ویژگی مشترک روش های مختلف جوشکاری تحت فشار اعمال فشار در طول فرآیند جوش بدون افزودن مواد پرکننده است. اکثر روش‌های جوشکاری تحت فشار مانند جوشکاری انتشاری، جوشکاری با فرکانس بالا و جوشکاری با فشار سرد، فرآیند ذوب ندارند، بنابراین مشکلی از سوختن عنصر آلیاژی مفید و نفوذ عنصر مضر به درز جوش وجود ندارد که این امر جوشکاری را ساده می‌کند. فرآیند و شرایط ایمنی و بهداشت جوشکاری را بهبود می بخشد. در همین حال، به دلیل دمای کمتر گرمایش و زمان گرمایش کوتاهتر نسبت به جوش ذوبی، ناحیه تحت تأثیر حرارت کوچک است. بسیاری از موادی که جوشکاری آنها با جوش ذوبی دشوار است، اغلب می توانند با استفاده از جوشکاری تحت فشار به اتصالات باکیفیت با همان استحکام مواد پایه جوش داده شوند.

3) لحیم کاری

لحیم کاری روشی است برای استفاده از مواد فلزی با نقطه ذوب کمتر از قطعه کار به عنوان مواد لحیم کاری، حرارت دادن قطعه کار و مواد لحیم کاری تا دمای بالاتر یا کمتر از نقطه ذوب قطعه کار، خیس کردن قطعه کار با مواد لحیم کاری مایع، پر کردن. شکاف رابط، و دستیابی به انتشار اتمی با قطعه کار، در نتیجه دستیابی به جوشکاری.

درز ایجاد شده در حین جوشکاری که دو بدنه متصل را به هم متصل می کند، درز جوش نامیده می شود. دو طرف درز جوش در حین جوشکاری تحت حرارت جوش قرار می گیرند و در نتیجه ریزساختار و خواص آن تغییر می کند. این ناحیه را منطقه تحت تاثیر گرما می نامند. در حین جوشکاری، به دلیل تفاوت در مواد قطعه کار، مواد جوش، جریان جوش و غیره، ممکن است گرمای بیش از حد، شکنندگی، سخت شدن یا نرم شدن در درز جوش و منطقه متاثر از حرارت پس از جوشکاری رخ دهد که همچنین می تواند منجر به کاهش عملکرد شود. جوشکاری و کاهش قابلیت جوشکاری آن. این نیاز به تنظیم شرایط جوش دارد. پیش گرم کردن در فصل مشترک قسمت جوش داده شده قبل از جوشکاری، عایق کاری در حین جوشکاری و عملیات حرارتی پس از جوش می تواند کیفیت جوشکاری قطعه جوش را بهبود بخشد.