روش جوشکاری قطعات SMD در فرآیند جوشکاری
روش جوشکاری اجزای SMD در فرآیند جوشکاری 2.1 قبل از لحیم کاری، شار را بر روی پد اعمال کنید و آن را با یک آهن لحیم کاری درمان کنید تا از قلع یا اکسید شدن ضعیف پد جلوگیری شود و در نتیجه لحیم کاری ضعیفی ایجاد شود و تراشه ها معمولاً نیازی به پردازش ندارند.
تراشه QFP را با موچین روی PCB قرار دهید و مراقب باشید که پین ها آسیب نبینند. آن را با پد تراز کنید و مطمئن شوید که تراشه در جهت درست قرار گرفته است. دمای اتو لحیم کاری را روی بیش از 300 درجه سانتیگراد تنظیم کنید، نوک هویه را با مقدار کمی لحیم کاری آغشته کنید، تراشه تراز شده را با یک ابزار به سمت پایین فشار دهید، مقدار کمی لحیم کاری به پین های دو طرفه اضافه کنید. در موقعیت های مورب قرار بگیرید و همچنان تراشه را نگه دارید و پین ها را روی دو موقعیت مورب لحیم کنید تا تراشه ثابت باشد و نتوان آن را جابجا کرد. پس از لحیم کاری گوشه های مخالف، دوباره بررسی کنید که آیا موقعیت تراشه در یک راستا قرار دارد یا خیر. در صورت لزوم، می توان آن را تنظیم یا جدا کرد و مجدداً روی PCB تراز کرد.
هنگامی که شروع به لحیم کاری تمام پین ها می کنید، باید در نوک هویه لحیم کاری قرار دهید و تمام پین ها را با لحیم کاری بپوشانید تا پین ها خیس شوند. نوک هویه لحیم کاری را به انتهای هر پین روی تراشه لمس کنید تا زمانی که جریان لحیم کاری را در پین مشاهده کنید. هنگام لحیم کاری، نوک آهن لحیم کاری را موازی با پین لحیم کاری کنید تا از لحیم کاری به دلیل لحیم کاری زیاد جلوگیری شود.
بعد از اینکه تمام پین ها لحیم شدند، تمام پین ها را با فلاکس خیس کنید تا لحیم تمیز شود. لحیم اضافی را در جاهایی که لازم است برای از بین بردن شورت ها و دورهای احتمالی پاک کنید. در نهایت، از موچین برای بررسی اینکه آیا لحیم کاری کاذب وجود دارد یا خیر، استفاده کنید. پس از اتمام بازرسی، شار را از برد مدار خارج کنید، یک برس موی سخت را در الکل آغشته کنید و آن را با دقت در جهت پین پاک کنید تا شار ناپدید شود.
قطعات مقاومتی-خازن SMD لحیم کاری نسبتاً آسانی دارند. می توانید ابتدا قلع را روی محل لحیم کاری قرار دهید، سپس یک انتهای قطعه را قرار دهید و از موچین برای بستن قطعه استفاده کنید. پس از لحیم کاری یک سر، بررسی کنید که آیا آن را به درستی قرار داده است. آن را درست قرار دهید و سپس سر دیگر را لحیم کنید. اگر پین‌ها بسیار نازک هستند، می‌توانید در مرحله دوم قلع را به پین‌های چیپ اضافه کنید، سپس هسته را با موچین ببندید، به آرامی به لبه میز ضربه بزنید و لحیم اضافی را سوراخ کنید. در مرحله سوم لحیم کاری نیازی به قلع کاری ندارد و لحیم کاری مستقیم انجام می شود. پس از اتمام کار جوشکاری یک برد مدار، باید کیفیت اتصال لحیم روی برد مدار را بررسی، تعمیر و تعمیر کنیم. استانداردهای زیر را رعایت کند
ما اتصالات لحیم کاری را به عنوان اتصالات لحیم کاری واجد شرایط در نظر می گیریم:
(1) اتصالات لحیم کاری در یک قوس داخلی (مخروطی شکل) هستند.
(2) اتصالات لحیم کاری کلی باید کامل، صاف، عاری از سوراخ سوزنی و لکه های رزین باشد.
(3) اگر لید و پین وجود داشته باشد، طول پین های آشکار آنها باید بین 1-1.2 میلی متر باشد.
(4) ظاهر پاهای قطعه نشان می دهد که قلع سیالیت خوبی دارد.
(5) قلع لحیم کاری کل موقعیت قلع و پاها را احاطه کرده است.
اتصالات لحیم کاری که استانداردهای فوق را ندارند جزو اتصالات لحیم کاری فاقد صلاحیت محسوب می شوند و نیاز به تعمیر مجدد دارند.
(1) لحیم کاری کاذب: به نظر می رسد که لحیم شده است اما لحیم کاری نشده است. دلیل اصلی این است که لنت ها و پین ها کثیف هستند، شار کافی نیست یا زمان گرمایش کافی نیست.
(2) اتصال کوتاه: قطعات دارای پایه توسط لحیم کاری اضافی بین پاها، از جمله سرباره قلع باقی مانده که پاها را اتصال کوتاه می کند، اتصال کوتاه می کنند.
(3) آفست: به دلیل موقعیت نادرست دستگاه قبل از جوشکاری، یا اشتباهات انجام شده در حین جوشکاری، پین ها در ناحیه پد مشخص شده نیستند.
(4) قلع کمتر: قلع کمتر به این معنی است که نقطه قلع آنقدر نازک است که نمی تواند پوست مسی قطعه را کاملاً بپوشاند، که بر روی اتصال و اثر تثبیت تأثیر می گذارد.
(5) قلع زیاد: پاهای قطعه کاملاً با قلع پوشانده شده است، یعنی قوس بیرونی تشکیل می شود، به طوری که شکل قطعه و موقعیت پد دیده نمی شود و نمی توان تشخیص داد که آیا قطعات و لنت ها به خوبی قلع بندی شده اند.
(6) گلوله های لحیم کاری و سرباره قلع: توپ های لحیم کاری اضافی و سرباره قلع که به سطح PCB متصل شده اند باعث اتصال کوتاه پین های کوچک می شوند.
