1. منبع و حالت رطوبت در چوب
هنگامی که یک درخت زنده رشد می کند، ریشه های آن به طور مداوم از زمین آب می گیرد و آوند چوبی تنه آب را به قسمت های مختلف درخت منتقل می کند. در عین حال، آبکش تنه مواد مغذی حاصل از فتوسنتز برگ را به قسمت های مختلف درخت منتقل می کند. بخش مهمترین عنصر برای رشد درخت، رطوبت است که به عنوان وسیله ای برای انتقال سایر مواد شیمیایی توسط درختان عمل می کند. اکثر رطوبت موجود در چوب پس از قطع شدن درخت زنده و اره کردن به تخته های با اندازه های مختلف همچنان وجود دارد. در طول ذخیره سازی، حمل و نقل یا استفاده، چوب نیز مقداری رطوبت را به داخل خود می برد.
میزان رطوبت آوند چوبی در تنه درخت بسته به گونه متفاوت است. در فصول مختلف رشد، حتی آوند چوبی یک درخت دارای محتوای آب متفاوتی است. توزیع آب در چوب نسبتاً نابرابر است، زیرا اجزای مختلف آوند چوبی، از جمله چوب دل، ساپ چوب، ریشه، تنه و بالای درختان دارای محتوای آب متفاوتی هستند. با توجه به شرایط جوی اطراف، میزان رطوبت چوب تغییر می کند. رطوبت را با توجه به موقعیت های مختلف در چوب می توان به سه نوع آب آزاد، آب جذبی و آب مخلوط طبقه بندی کرد.
(1) سیستم مویرگی عظیمی که از حفره های روی دیواره سلول چوبی یا سوراخ های نوک کاتتر، حفره سلولی و فضای بین سلولی تشکیل شده است حاوی آب آزاد است. از نظر فیزیکی، آب آزاد و چوب با هم متحد می شوند، اما همجوشی شل است. به سرعت از چوب فرار می کند و تنفس آن نیز ساده است. آب آزاد اولین موردی است که وقتی چوب مرطوب در معرض هوای خشک قرار می گیرد تبخیر می شود. محتوای آب آزاد گونه های مختلف درخت به طور قابل توجهی در چوب های تازه قطع شده متفاوت است و اغلب بین 60 تا 70 درصد تا 200 تا 250 درصد متغیر است.
(2) آب جذب شده یا بر روی گروه کنترل آزاد مولکول های سلولز در سطح کریستالیت و در ناحیه آمورف جذب می شود، یا در سیستم میکروکاپیلاری ایجاد شده بین میکروفیبریل ها و فیبریل های بزرگ در دیواره سلولی چوب وجود دارد. بیشترین مقدار آب جذب شده در چوب اغلب بین 23 تا 31 درصد و به طور متوسط تقریباً 3 درصد است. مقدار آب جذب شده در چوب بین گونه های درخت کمی متفاوت است. مواد چوب نسبتاً با آب جذب کننده جفت می شود و خروج آب از چوب را دشوار می کند. فقط زمانی می توان آن را جدا کرد که آب آزاد چوب تبخیر شد و فشار جزئی بخار آب در داخل چوب بیشتر شد. نسبت به فشار جزئی بخار آب در داخل دیوار مجاور. تبخیر چوب.
(3) یک ارتباط شیمیایی قوی بین اجزای دیواره سلولی و آب ترکیبی وجود دارد. این بخش از محتوای آب در چوب بسیار کم است و می توان آن را نادیده گرفت. در شرایط معمولی خشک کردن، نمی توان آن را حذف کرد.
2. کیفیت هوای داخلی و رطوبت چوب
به ویژه برای سلامت انسان و حفظ رطوبت در محیط داخلی که افراد در آن زندگی می کنند، در محدوده مشخصی ثابت باشد. طبق مطالعات، محدوده رطوبت نسبی زیر برای جلوگیری از ایجاد کپک مرطوب ضروری است: 0-80 درصد ; 0-70 درصد یا 80-100 درصد ; 40-60 درصد ; 55-60 درصد ; و 40-60 درصد برای حفظ کتابها از عفونت و مرگ باکتریایی. رطوبت نسبی در منطقه ای که مردم در آن زندگی می کنند باید بین 60 تا 70 درصد در کمترین میزان باشد.
عناصر مختلفی وجود دارند که بر رطوبت داخلی تأثیر می گذارند، از جمله تغییر دمای بیرون و همچنین تغییر در داخل، ورود یا خروج بخار آب از طریق ترانسوم یا دریچه های تهویه، حرکت بخار آب از دیوارها، بخار آب ورودی از آشپزخانه و غیره. تغییر رطوبت همچنین ممکن است ناشی از آن باشد.
یکی از ویژگی های خاص چوب قابلیت تنظیم رطوبت است که آن را به انتخاب خوبی برای مبلمان و دکوراسیون داخلی تبدیل می کند. خانههایی که با چوب یا سایر مواد طبیعی تزئین شدهاند نسبت به خانههایی که از بتون یا کاغذ دیواری ساخته شدهاند، تغییر رطوبت بسیار بیشتری را تجربه میکنند. کم اهمیت. جذب و دفع رطوبت خود چوب که مستقیماً تغییرات رطوبت را در محیط داخلی کاهش می دهد، مبنایی برای به اصطلاح خواص کنترل رطوبت چوب است. تعادل فشار جزئی بخار آب بین محیط داخلی و چوب با کاهش رطوبت نسبی محیط داخلی مختل می شود. رطوبت داخل چوب خارج می شود زیرا فشار جزئی بخار آب در داخل بیشتر از محیط داخلی است. فرآیند دفع منجر به افزایش رطوبت نسبی محیط داخلی می شود. برعکس، چوب رطوبت را از هوای داخل از طریق فرآیندی به نام جذب رطوبت با افزایش رطوبت نسبی محیط داخلی جذب می کند. یک تعادل دینامیکی جدید پس از یک مرحله اولیه بسیار قوی از دفع چوب یا فرآیند رطوبت سنجی به دست می آید. مردم از دیرباز به زندگی در فضایی با مبلمان چوبی و عناصر طراحی داخلی چوبی عادت کرده اند، جایی که چوب به عنوان یک عامل ذخیره رطوبت و تنظیم کننده طبیعی رطوبت هوای داخل خانه عمل می کند.
