استفاده و نگهداری از آشکارسازهای گاز قابل اشتعال
روند ساخت و ساز نامنظم
اگر فرآیند ساخت و ساز استاندارد نباشد، آشکارساز گاز قابل اشتعال ممکن است در حین استفاده دچار اختلال شود. اگر آشکارساز گاز قابل اشتعال در نزدیکی تجهیزاتی که مستعد نشت گاز قابل اشتعال است قرار نگیرد یا در مجاورت فن اگزوز نصب شده باشد، گاز قابل احتراق نشت شده نمی تواند به طور کامل در مجاورت آشکارساز گاز قابل اشتعال پخش شود و در نتیجه از نشت جلوگیری شود. قابل اشتعال در زمان تشخیص آشکارساز گازهای جنسی برای آشکارسازهای گاز قابل احتراق خانگی، آنها باید در نزدیکی خطوط لوله گاز و اجاق گاز در آشپزخانه نصب شوند. هنگامی که خانه از گاز طبیعی استفاده می کند، آشکارساز گاز باید در سقف 300 میلی متر از سقف نصب شود. هنگامی که خانه از گاز مایع استفاده می کند، آشکارساز گاز باید روی سقف نصب شود. آشکارساز باید در فاصله 300 میلی متری از زمین نصب شود. اگر آشکارساز گاز قابل اشتعال به طور قابل اعتمادی زمین نباشد و نتواند تداخل الکترومغناطیسی را از بین ببرد، به ناچار بر ولتاژ تأثیر می گذارد و باعث داده های تشخیص نادرست می شود. بنابراین، آشکارساز گاز قابل اشتعال باید در طول ساخت و ساز به طور قابل اعتمادی زمین شود. آشکارسازهای گاز قابل احتراق و پایانه های سیم کشی در مکان هایی که مستعد برخورد یا نفوذ آب هستند نصب می شوند که باعث قطع شدن مدار الکتریکی یا اتصال کوتاه می شود. در جوشکاری باید از شار غیر خورنده استفاده شود، در غیر این صورت اتصالات خورده و جدا می شوند یا مقاومت مدار افزایش می یابد و بر تشخیص طبیعی تأثیر می گذارد. آشکارساز را به زمین نیندازید یا نیندازید. پس از اتمام ساخت و ساز، اشکال زدایی باید انجام شود تا اطمینان حاصل شود که هشدار گاز قابل احتراق در شرایط کار عادی است.
نگهداری
برای تشخیص اطلاعات گازهای قابل احتراق، یک آشکارساز گاز قابل احتراق باید با محیط تشخیص ارتباط برقرار کند. بنابراین ورود گازهای آلاینده مختلف و گرد و غبار موجود در محیط به دتکتور اجتناب ناپذیر است که بر شرایط کاری ردیاب تاثیر نامطلوب خواهد گذاشت. خسارت یک واقعیت عینی است. محیط کار آشکارسازهای گاز قابل احتراق نسبتاً خشن است و بسیاری از آنها در فضای باز نصب می شوند. نگهداری نادرست منجر به خطا در تشخیص آلارم گازهای قابل اشتعال یا عدم شناسایی می شود. بنابراین، تمیز کردن و نگهداری منظم آشکارسازهای گاز قابل اشتعال یک وظیفه مهم برای جلوگیری از خرابی است.
زمین باید به طور منظم بررسی شود. اگر اتصال زمین الزامات استاندارد را برآورده نکند یا اصلاً به زمین متصل نباشد، آشکارساز گاز قابل اشتعال مستعد تداخل الکترومغناطیسی خواهد بود و باعث اختلال در عملکرد می شود. جلوگیری از پیری اجزا از منظر قابلیت اطمینان، عمل ثابت کرده است که سیستم‌هایی با آشکارسازهای گاز قابل احتراق که عمر مفیدی بیش از 10 سال دارند، معمولاً خرابی‌های بیشتری ناشی از پیری اجزا دارند. بنابراین، اگر طول عمر بیشتر از الزامات استفاده باشد، باید به موقع تعویض شود.
