چندین حالت ماشه رایج برای اسیلوسکوپ ها وجود دارد
برای اسیلوسکوپ های دیجیتال، کل دستگاه تحت کنترل مدار ماشه کار می کند. مدار ماشه تعیین می کند که اسیلوسکوپ چه زمانی سیگنال دریافت می کند و چه زمانی برای نمایش شکل موج متوقف می شود. حالت ماشه وضعیت کار اسیلوسکوپ قبل و بعد از برآورده شدن شرایط ماشه است. حالت های ماشه زیر معمولا در اسیلوسکوپ ها استفاده می شود:
حالت AutoTrigger: این حالت ماشه پیشفرض اکثر اسیلوسکوپها است. در حالت AutoTrigger، اسیلوسکوپ اولویت را برای تشخیص اینکه آیا شرایط ماشه تنظیم شده برآورده می شود، می دهد. اگر شرایط ماشه برآورده شود، اسیلوسکوپ با توجه به شرایط ماشه فعلی راه اندازی می شود. اگر شرایط ماشه برآورده نشود و بیش از یک دوره زمانی معین (معمولاً ده ها میلی ثانیه) طول بکشد، اسیلوسکوپ به طور خودکار یک ماشه تولید می کند و نمایش شکل موج را می گیرد. اگر اسیلوسکوپ به طور خودکار راه اندازی شود، شکل موج گرفته شده ممکن است شرایط ماشه را برآورده نکند، اما این از موقعیتی جلوگیری می کند که کاربر به دلیل تنظیمات اشتباه شرایط ماشه اصلا نمی تواند شکل موج سیگنال را ببیند و کاربر می تواند بیشتر تغییر یا بهینه سازی کند. تنظیمات شرایط ماشه با توجه به شکل موج گرفته شده توسط ماشه خودکار اسیلوسکوپ. حالت راهانداز خودکار را میتوان در بیشتر موارد آزمایش اعمال کرد، اما محدودیتهای خاصی وجود دارد. اگر سیگنالی مبنی بر علاقه کاربر به پرش یا شرایط ماشه تنظیم شده باشد که به ندرت رخ دهد، مثلاً فقط یک بار در ثانیه، در این صورت اگر اسیلوسکوپ در حالت ماشه خودکار کار می کند، ممکن است برای منتظر ماندن خیلی دیر باشد. سیگنالی که شرایط ماشه را قبل از شروع خودکار اسیلوسکوپ برآورده می کند و در نتیجه گرفتن سیگنال وضعیت سیگنال مطلوب نیست. در حالت ماشه خودکار، چه برای برآورده شدن شرایط ماشه یا اسیلوسکوپ، ماشه تولید شده به طور خودکار، پس از راه اندازی اسیلوسکوپ، صفحه پردازش شکل موج گرفته می شود، و سپس منتظر رسیدن ماشه بعدی باشید، بنابراین صرف نظر از اینکه شرایط ماشه به ملاقات با اسیلوسکوپ در شکل موج "حرکت" به بالا.
ماشه معمولی (حالت تریگر عادی): اگر کاربر بخواهد سیگنالی را با فاصله زمانی طولانی بگیرد و شرایط ماشه به درستی تنظیم شده باشد، اسیلوسکوپ را می توان روی حالت ماشه معمولی تنظیم کرد. در حالت عادی تریگر، اسیلوسکوپ دقیقاً مطابق با شرایط ماشه تنظیم شده راه اندازی می شود. اگر شرایط ماشه برآورده نشود، اسیلوسکوپ منتظر رسیدن سیگنالی است که شرایط ماشه را برآورده می کند و به طور خودکار فعال نمی شود. در حالت ماشه معمولی، اسیلوسکوپ نیز پس از راه اندازی، شکل موج گرفته شده را پردازش و نمایش می دهد و سپس منتظر رسیدن ماشه بعدی می ماند. بنابراین، اگر شکلهای موج با شرایط ماشه به رسیدن ادامه دهند، شکلهای موج روی اسیلوسکوپ در حال حرکت هستند. اگر شکل موجهایی که سیگنالهای ماشه را برآورده میکنند هرگز نرسند، شکلهای موج روی اسیلوسکوپ حرکت نمیکنند و بهروزرسانی نمیشوند، بنابراین شکلهای موج روی اسیلوسکوپ بهروزرسانی نمیشوند.
حالت SingleTrigger: در شرایط عادی راهاندازی، زمانی که یک شکل موج جدید که شرایط راهاندازی را برآورده میکند، وارد میشود، شکل موج قبلی بهروزرسانی میشود، اما گاهی اوقات لازم است برخی از موقعیتهای منفرد یا گذرا (مانند گرفتن شکل موج زمانی که سیستم روشن است گرفته شود) ، شکل موج هنگامی که سوئیچ روشن است، شکل موج زمانی که ساعت تازه شروع به نوسان می کند و غیره)، و ما نگران شکل موج اولین سیگنال هستیم که شرایط راه اندازی را برآورده می کند. ما نگران شکل موج اولین سیگنال هستیم که شرایط ماشه را برآورده می کند و سپس اسیلوسکوپ را می توان روی حالت تک ماشه تنظیم کرد. در حالت تک ماشه، هنگامی که شرایط ماشه برآورده شد، اسیلوسکوپ شکل موج گرفته شده را پردازش کرده و نمایش میدهد و تحریک و جذب بعدی را انجام نخواهد داد.
دیجیتال اگرچه اسیلوسکوپ های دیجیتال زمان مرده نسبتا زیادی دارند، اما به دلیل استفاده از فناوری دیجیتال، می توان مجموعه بسیار غنی از شرایط ماشه را تنظیم کرد. اگر کاربر بتواند به طور تقریبی ویژگی های سیگنالی را که ممکن است گرفته شود تخمین بزند، می توان شرایط ماشه مربوطه را با توجه به ویژگی های سیگنالی که باید گرفته شود تنظیم کرد. می توان گفت که توانایی تنظیم شرایط ماشه برای گرفتن سیگنال با توجه به ویژگی های سیگنال نشان دهنده مهارت کاربر در کار با اسیلوسکوپ است. در بخش زیر معنای شرایط ماشه رایج در اسیلوسکوپ ها و نحوه تنظیم شرایط ماشه برای گرفتن سیگنال ها معرفی می شود.
