اصل کار یک مولتی متر دیجیتال

اصل کار یک مولتی متر دیجیتال

تاریخچه مولتی مترهای دیجیتال

مولتی مترهای دیجیتال به تدریج در طول تاریخ تکامل یافته اند. مولتی‌مترهای اولیه از صفحه‌ای استفاده می‌کردند که نشانگر آن توسط آهنربا منحرف می‌شد، شبیه به گالوانومتر کلاسیک. در دوران مدرن، نمایشگرهای دیجیتال ارائه شده توسط LCD (نمایشگر کریستال مایع) یا VFD (نمایشگر فلورسنت خلاء) مورد استفاده قرار می گیرند. پیدا کردن مولتی مترهای آنالوگ در بازار دست دوم دشوار نیست، اما دقت زیادی ندارند. این به این دلیل است که هم تنظیم صفر و هم خواندن دقیق از پانل ابزار مستعد انحراف هستند.

برخی از مولتی مترهای آنالوگ از لوله های خلاء برای تقویت سیگنال ورودی استفاده می کنند. مولتی مترهایی با این طرح به نام های ولت متر لوله خلاء (VTVM) یا مولتی متر لوله خلاء (VTMM) نیز شناخته می شوند. مولتی مترهای مدرن همه دیجیتال هستند و به طور خاص مولتی متر دیجیتال (DMM) نامیده می شوند. در این نوع دستگاه، سیگنال اندازه گیری شده به یک ولتاژ دیجیتال تبدیل شده و توسط یک پیش تقویت کننده دیجیتال تقویت می شود و سپس مقدار به طور مستقیم بر روی صفحه نمایش دیجیتال نمایش داده می شود. به این ترتیب از انحراف ناشی از اختلاف منظر در هنگام خواندن جلوگیری می شود. به طور مشابه، سیستم های مداری و الکترونیکی بهتر نیز دقت اندازه گیری را بهبود بخشیده اند. دقت اولیه ابزارهای آنالوگ قدیمی بین 5٪ تا 10٪ است، در حالی که مولتی مترهای دیجیتال قابل حمل مدرن می توانند به دقت 0.025 ±٪ دست یابند و تجهیزات نیمکتی حتی می توانند به دقت یک قسمت در میلیون برسند.

اصل کار مولتی مترهای دیجیتال

مدار اصلی یک مولتی متر دیجیتال یک مدار هد متر است که وظیفه اصلی تعیین کمیت ولتاژ DC ورودی (کمیت آنالوگ) و خروجی آن را انجام می دهد. سایر عملکردها معمولاً نیاز به افزودن مدارهای خارجی دارند. امروزه، تراشه های مولتی متر دارای درجه یکپارچگی فزاینده ای هستند و مدارهای جانبی کمتر و کمتری وجود دارد. این هم مزایا و هم معایبی دارد.

مزایا: با درجه یکپارچگی بالا و یک مدار خارجی ساده، خرابی های کیفیت بسیار کمتری ناشی از مشکلات کیفیت قطعه وجود دارد.
معایب: زمانی که تراشه آسیب ببیند، هزینه تعویض آن بالا بوده و دردسرساز می شود. گاهی اوقات، هزینه ای که برای جایگزینی یک تراشه صرف می شود، برای خرید ابزار دیگری کافی است. بنابراین، به طور کلی، زمانی که شکسته می شود، باید قراضه شود.