استانداردهای انتخاب و خرید ابزار تشخیص گاز می باشد
1. هدف از استفاده از ابزار تشخیص گاز را تعیین کنید
در ابتدا، باید بدانید که می خواهید از ابزار تشخیص گاز برای تشخیص چه چیزی استفاده کنید؟ قبل از استفاده از ابزار برای آزمایش، باید درک کلی از گازهای سمی و سمی در محیط نظارت شده داشته باشید. اگر پاسخ شما مبهم است، ابزار تشخیص گاز ممکن است روش تشخیص خوبی نباشد. در این مرحله، کار تشخیص گاز باید به آنالایزر آزمایشگاهی "گران قیمت" - کروماتوگرافی گازی (شاید طیف سنجی جرمی) منتقل شود. نمونه‌های گاز جمع‌آوری‌شده از محل مشکوک برای تجزیه و تحلیل و آزمایش جامع به آزمایشگاه آنالیز ارسال می‌شوند و منتظر تحلیلگران حرفه‌ای هستند تا گزارش تجزیه و تحلیل دقیقی از انواع گازها و محدوده غلظت را در اختیار شما قرار دهند. سپس بر اساس این گزارش می توان سنسورهای گاز خطرناک تری را در کل محیط یافت. اگر اجزای خطرناک زیادی وجود داشته باشد، یک ابزار تشخیص گاز مرکب را می توان انتخاب کرد.
2. نوع و محدوده غلظت گازی که باید تشخیص داده شود را تأیید کنید
انواع گازهایی که هر بخش تولید با آن مواجه می شود متفاوت است. هنگام انتخاب یک آشکارساز گاز، تمام سناریوهای ممکن باید در نظر گرفته شود. اگر متان و سایر هیدروکربن های کمتر سمی غالب باشند، انتخاب آشکارساز LEL بدون شک مناسب تر است. این نه تنها به این دلیل است که اصل آشکارساز LEL ساده و پرکاربرد است، بلکه به این دلیل است که ویژگی های نگهداری و کالیبراسیون آسان را دارد. البته در مناطقی که پرسنل کمیاب و تعمیر و نگهداری ناخوشایند است یا نشت گاز غیرقابل پیش بینی است (مانند فضاهای بسته در داخل مخازن)، استفاده از آشکارسازهای گاز قابل احتراق مادون قرمز انتخاب خوبی است.
در صورت وجود گازهای سمی مانند مونوکسید کربن و سولفید هیدروژن، برای اطمینان از ایمنی پرسنل، یک آشکارساز گاز سمی خاص باید در اولویت قرار گیرد.
اگر احتمال وجود گازهای سمی آلی (VOC) وجود دارد که باعث مسمومیت پرسنل می شود، غلظت آنها نسبتاً کم است، مانند هیدروکربن های آروماتیک، هیدروکربن های هالوژنه (آمین ها)، اترها، الکل ها، لیپیدها و غیره، آشکارساز فوتیونیزاسیون معرفی شده در فصل قبل باید انتخاب شود، و از آشکارسازهای LEL که ممکن است هرگز باعث آسیب شخصی نشود، استفاده شود.
