اصل یک آشکارساز گاز سمی و مضر
با توجه به خطرات، گازهای سمی و مضر را به دو دسته گازهای قابل احتراق و گازهای سمی تقسیم می کنیم. با توجه به خواص و خطرات مختلف آنها، روش های تشخیص آنها نیز متفاوت است.
گازهای قابل احتراق خطرناک ترین گازهایی هستند که در محیط های صنعتی مانند پتروشیمی ها، عمدتاً گازهای آلی مانند آلکان ها و گازهای معدنی خاص مانند مونوکسید کربن با آن مواجه می شوند. انفجار گازهای قابل احتراق باید دارای شرایط خاصی باشد، یعنی: غلظت معینی از گازهای قابل احتراق، مقدار مشخصی اکسیژن و حرارت کافی برای مشتعل شدن منبع احتراق آنها. اینها سه عنصر اساسی انفجار هستند که هیچ کدام ضروری نیستند. به عبارت دیگر بدون هیچ یک از این شرایط آتش و انفجار رخ نمی دهد. هنگامی که گازهای قابل احتراق (بخار، غبار) و اکسیژن با هم مخلوط می شوند و به غلظت معینی می رسند، هنگام مواجهه با منبع آتش با دمای معین، انفجار رخ می دهد. ما به غلظت گازهای قابل احتراق که در تماس با منبع آتش می توانند منفجر شوند به عنوان حد غلظت انفجار اشاره می کنیم که به اختصار حد انفجار گفته می شود که به طور کلی بر حسب درصد بیان می شود. در واقع، این مخلوط لزوما در هیچ نسبت اختلاط منفجر نمی شود و نیاز به محدوده غلظت دارد. هنگامی که غلظت گاز قابل احتراق کمتر از LEL (* حد انفجار کم) (غلظت گاز قابل احتراق ناکافی) و هنگامی که غلظت آن بالاتر از UEL (* حد انفجار زیاد) (اکسیژن ناکافی) باشد، هیچ انفجاری رخ نخواهد داد. LEL و UEL گازهای قابل احتراق مختلف متفاوت است (به مقدمه در شماره هشتم مراجعه کنید).
هنگام کالیبره کردن دستگاه باید این موضوع را بسیار جدی گرفت. بهخاطر , به طور کلی باید زمانی که غلظت گاز قابل احتراق 10% و 20% از LEL است که در آن 10% LEL است زنگ هشدار صادر کنیم. یک هشدار هشدار ایجاد کنید و 20٪ LEL را هشدار خطر می نامند. به همین دلیل است که ما از آشکارسازهای گاز قابل احتراق به عنوان آشکارسازهای LEL یاد می کنیم.
لازم به ذکر است که 100% نمایش داده شده در آشکارساز LEL این نیست که غلظت گاز قابل احتراق به 100% حجم گاز می رسد، بلکه به 100% LEL می رسد که معادل حد پایین انفجاری مواد قابل احتراق است. گاز. اگر متان باشد، 100% LEL=4% غلظت حجمی (VOL). در حین کار، آشکارسازی که این گازها را به روش LEL اندازه گیری می کند، یک آشکارساز احتراق کاتالیستی رایج است. اصل آن یک پل دوگانه (که معمولاً به آن پل وتستون گفته می شود) واحد تشخیص است. یکی از این پل های سیمی پلاتینی با مواد احتراق کاتالیزوری پوشیده شده است. صرف نظر از گاز قابل اشتعال، تا زمانی که بتوان آن را توسط الکترود مشتعل کرد، مقاومت پل سیمی پلاتین به دلیل تغییرات دما تغییر می کند. این تغییر مقاومت متناسب با غلظت گاز قابل اشتعال است. غلظت گاز قابل اشتعال را می توان از طریق سیستم مدار دستگاه و ریزپردازنده محاسبه کرد. یک آشکارساز VOL هدایت حرارتی که به طور مستقیم غلظت حجمی گازهای قابل احتراق را اندازه گیری می کند نیز می تواند در بازار به دست آید، و در حال حاضر آشکارسازهایی وجود دارند که LEL/VOL را ترکیب می کنند. آشکارسازهای احتراق VOL مخصوصاً برای اندازهگیری مواد احتراق در محیطهای دارای کمبود اکسیژن مناسب هستند.
