سطح اکسیژن محلول در آب، کیفیت آب را تعیین می کند
سطح اکسیژن محلول در آب استخرهای پرورش ماهی، شاخص اصلی کیفیت آب است. تمام جانوران خشکی و آبزیان دریایی روی زمین باید در شرایط هوازی زنده بمانند و تولید مثل کنند و در صورت کمبود اکسیژن می میرند. در پرورش ماهی استخر، کمبود اکسیژن در آب باعث شناور شدن سر ماهی و میگو و در موارد شدید خفگی و تلف شدن در اثر سیل شده و خسارات اقتصادی قابل توجهی را به همراه دارد.
1، استاندارد مورد نیاز اکسیژن محلول در آب های پرورش ماهی و میگو
با توجه به شیوه طولانی مدت آبزی پروری دست اندرکاران صنعت آبزی پروری، اکسیژن محلول در آب حوضچه عمومی باید در 5 میلی گرم در لیتر تا 8 میلی گرم در لیتر و حداقل 3 میلی گرم در لیتر حفظ شود. کمتر از این مقدار، ماهی و میگو ممکن است در اثر سیل در حوضچه بمیرند.
در آبزی پروری، اگرچه هیپوکسی خفیف آب باعث از بین رفتن ماهی و میگو نمی شود، اما بر سرعت رشد آنها نیز تأثیر جدی می گذارد، ضریب خوراک را افزایش می دهد، هزینه های تولید را افزایش می دهد و مزایای آبزی پروری را کاهش می دهد.
شخصی تشخیص داده است که ماهی کپور، به عنوان مثال، به سطح اکسیژن محلول 5 میلی گرم در لیتر یا بالاتر یا سطح اشباع بیش از 70 درصد در آب در طول دوره رشد اصلی خود به عنوان محدوده طبیعی، با حداقل نیاز دارد. 2 میلی گرم در لیتر و نقطه کشنده 0.4 میلی گرم در لیتر. با 2 میلی گرم در لیتر، ماهی کپور شروع به شناور شدن می کند.
ماهی کپور 98 درصد کاهش در سرعت رشد و افزایش 4- برابری راندمان خوراک در سطح اکسیژن محلول 2.72 میلی گرم در لیتر در مقایسه با 5.56 میلی گرم در لیتر نشان داد. سایر ماهی ها و میگوها تقریباً یکسان هستند.
دلایل ناکافی بودن اکسیژن محلول در کیفیت آب آبزی پروری
1. درجه حرارت بالا
حلالیت اکسیژن در آب با افزایش دما کاهش می یابد. به عنوان مثال، در یک فشار اتمسفر، زمانی که دمای آب از 10 درجه به 35 درجه می رسد، حلالیت اکسیژن در آب خالص می تواند از 11.27 میلی گرم در لیتر به 6.93 میلی گرم در لیتر افزایش یابد. دمای بالا می تواند باعث کاهش اکسیژن محلول شود.
علاوه بر این، ماهی ها و سایر موجودات به دلیل افزایش تغذیه و ورزش در دمای بالا اکسیژن بیشتری مصرف می کنند که این نیز دلیل مهمی است.
2. تراکم بیش از حد پرورش
پرورش ماهی کورکورانه به دنبال عملکرد بالا است و مقدار نهال رها شده در هر هکتار بسیار زیاد است و از مقدار نرمال فراتر می رود. به این ترتیب تنفس ماهی ها و موجودات آبزی افزایش می یابد و مصرف اکسیژن نیز افزایش می یابد.
3. تجزیه مواد آلی
تجزیه مقدار زیادی از مواد آلی باعث فعالیت باکتری ها می شود و مقدار زیادی اکسیژن در آب مصرف می شود که به راحتی می تواند منجر به هیپوکسی شود.
4. اکسیداسیون مواد معدنی باعث هیپوکسی می شود
سولفید هیدروژن، نیتریت و سایر مواد موجود در آب و رسوب استخرهای آبزی پروری می توانند تحت اکسیداسیون قرار گیرند و منجر به مصرف مقدار زیادی اکسیژن محلول شوند.
5. گل و لای حوض بیش از حد عمیق و بارور شده است
در واقع، عمق بیش از حد و بارور شدن لجن حوضچه نیز عامل اصلی مصرف اکسیژن محلول در آب است. بر اساس برخی آزمایشات، عامل اصلی مصرف اکسیژن محلول در آب، ماهی و موجودات آبزی نیست، بلکه مصرف اکسیداسیون مواد آلی در آب و رسوبات است. به طور کلی ماهی 12 تا 15 درصد مصرف می کند در حالی که لجن بیش از 40 درصد اکسیژن مصرفی را تشکیل می دهد. بنابراین کار لایروبی و ضدعفونی بسیار مهم است و نمی توان آن را نادیده گرفت.
3، وضعیت پاسخ هیپوکسی در ماهی
هنگامی که هیپوکسی خفیف وجود دارد، ماهی و میگو بی قرار می شوند و امواج شنای ماهی و میگو به وضوح از سطح آب دیده می شود. سر برخی از ماهی ها و میگوها از آب شناور است و تنفس آنها تسریع می شود. هنگامی که هیپوکسی شدید وجود دارد، تعداد زیادی ماهی و میگو در سر خود شناور می شوند و حتی می میرند.
شخصی تشخیص داده است که ماهی کپور نقره ای زمانی که اکسیژن محلول به 0.6 میلی گرم در لیتر برسد، شروع به مردن می کند.
هنگامی که ماهی ها برای مدت طولانی در معرض اکسیژن محلول 1 میلی گرم در لیتر تا 3 میلی گرم در لیتر قرار می گیرند، اساساً تغذیه خود را متوقف می کنند، سرعت رشد آنها کاهش می یابد، مقاومت آنها به بیماری کاهش می یابد و بیماری ها و مرگ ماهی ها رخ می دهد. به همین دلیل است که ضریب تغذیه حوضچه هایی با سرهای شناور مکرر افزایش می یابد.
