با نحوه کار دماسنج های مادون قرمز پرسرعت آشنا شوید
دماسنج مادون قرمز پرسرعت از سیستم نوری، ردیاب نوری، تقویت کننده سیگنال، پردازش سیگنال، خروجی نمایشگر و سایر بخش ها تشکیل شده است. دماسنج پرسرعت مادون قرمز انرژی تابش مادون قرمز را از طریق آشکارسازهای مادون قرمز (دتکتورهای حرارتی و آشکارسازهای فوتوالکتریک) اندازه گیری می کند و آن را به سیگنال های الکتریکی تبدیل می کند و سپس طبق قانون اولیه تابش به دما تبدیل می کند.
سیستم نوری انرژی تابش مادون قرمز مورد نظر را در میدان دید خود جمع آوری می کند و اندازه میدان دید توسط قسمت های نوری و موقعیت دماسنج تعیین می شود. انرژی مادون قرمز روی یک آشکارساز نوری متمرکز شده و به سیگنال الکتریکی مربوطه تبدیل می شود. سیگنال پس از محاسبه آمپلی فایر و مدار پردازش سیگنال طبق الگوریتم داخل دستگاه و تصحیح گسیل هدف، به مقدار دمای هدف اندازه گیری شده تبدیل می شود. علاوه بر این، شرایط محیطی هدف و دماسنج نیز باید در نظر گرفته شود، مانند تأثیر عواملی مانند دما، جو، آلودگی و تداخل بر شاخص های عملکرد و روش اصلاح.
دماسنج مادون قرمز پرسرعت برای اندازه گیری دمای سطح جسم استفاده می شود. انرژی ساطع شده، منعکس شده و منتقل شده عنصر نوری دماسنج بر روی آشکارساز متمرکز می شود. قطعه الکترونیکی دماسنج این اطلاعات را به اندازه گیری دما تبدیل کرده و روی صفحه نمایشگر دماسنج نمایش می دهد. دمای نمایش داده شده توسط دماسنج مادون قرمز اغلب دمای روشنایی هدف نامیده می شود که با دمای واقعی جسم متفاوت است، زیرا تابش جسم تأثیر خاصی بر اندازه گیری دمای تشعشع و تقریباً تمام اجسام واقعی دارد. در طبیعت اجسام سیاه نیستند. مقدار تشعشع تمام اجسام واقعی نه تنها به طول موج تابش و دمای جسم بستگی دارد، بلکه به نوع ماده تشکیل دهنده جسم، روش تهیه، فرآیند حرارتی، وضعیت سطح و شرایط محیطی نیز بستگی دارد. بنابراین، برای اینکه قانون تشعشعات جسم سیاه برای همه اجسام عملی قابل اجرا باشد، باید یک ضریب متناسب مربوط به خواص مواد و حالتهای سطحی، یعنی گسیلپذیری معرفی شود. این ضریب نشان می دهد که تابش حرارتی جسم واقعی چقدر به تابش جسم سیاه نزدیک است و مقدار آن بین 0 و 1 است. طبق قانون تشعشع، تا زمانی که تابش ماده مشخص باشد، ویژگی های تابش مادون قرمز هر جسمی را می توان شناخت
