تمایز بین آشکارساز گازهای سمی و آشکارساز گازهای قابل احتراق
دتکتورهای گاز کاربردهای گسترده ای در زمینه صنعتی کشور ما دارند و ارزش کاربرد روز به روز بیشتر مورد توجه و توجه مردم قرار می گیرد. می دانیم که در طبقه بندی دتکتورهای گاز عبارتند از: دتکتور گاز سمی، دتکتور گاز قابل احتراق، دتکتور گاز قابل حمل و دتکتور گاز ثابت. بنابراین آیا تفاوت بین آشکارساز گاز قابل اشتعال و آشکارساز گاز سمی را می دانید؟ برای حل این سوال برای همه، سردبیر Yiyuntian به شما معرفی مفصلی می دهد.
1. تشخیص گاز
آشکارساز گازهای قابل احتراق عمدتاً گازهای قابل احتراق را تشخیص می دهد و از متان به عنوان استاندارد برای تشخیص غلظت گاز قابل احتراق استفاده می کند. با توجه به گازهای قابل اشتعال مختلف در محل کاربر، می توان آن را با توجه به گاز اصلی به عنوان غلظت گاز تشخیص استاندارد تنظیم کرد.
آشکارساز گاز سمی باید بداند کدام یک یا چند گاز را تشخیص دهد. شما می توانید یک آشکارساز گاز سمی یا زنگ هشدار را انتخاب کنید، یا می توانید یک آشکارساز گاز سمی ترکیبی را انتخاب کنید. بستگی به این دارد که آیا گاز سمی در محل استفاده نیاز به شناسایی دارد یا خیر. بله، یا انواع گازها باید شناسایی شوند.
2. سنسور گاز
آشکارسازهای گازهای قابل احتراق از حسگرهای گاز احتراق کاتالیزوری استفاده می کنند، در حالی که آشکارسازهای گاز سمی از حسگرهای الکتروشیمیایی، حسگرهای مادون قرمز یا سنسورهای PID استفاده می کنند. غلظت واحد گاز شناسایی شده متفاوت است و یک سری فرمول برای تبدیل خاص مورد نیاز است.
3. اجزای اصلی
هشدار آشکارساز گاز قابل احتراق از سنسور گاز احتراق کاتالیزوری استفاده می کند، در حالی که زنگ آشکارساز گاز سمی از روش هشدار گاز سمی الکتروشیمیایی استفاده می کند.
اگر می خواهید گازهای سمی را تشخیص دهید، به یک سنسور یک به یک نیاز دارید، زیرا سنسورهای مختلف گازهای سمی متفاوت هستند، مانند آمونیاک، کلر، سولفید هیدروژن و غیره، گازهای سمی رایج.
اگر قرار باشد گاز قابل احتراق (گاز قابل اشتعال و انفجار) را تشخیص دهد، سنسور را می توان به صورت جهانی استفاده کرد، اما ضریب کالیبراسیون هر گاز متفاوت است. گازهای قابل اشتعال مختلف دارای خواص شیمیایی متفاوت و مقادیر حدی انفجار متفاوت هستند.
