1. تشخیص گاز
آشکارساز گازهای قابل احتراق عمدتاً گازهای قابل احتراق را تشخیص می دهد و از متان به عنوان استاندارد برای تشخیص غلظت گاز قابل احتراق استفاده می کند. بسته به گاز قابل اشتعال در محل استفاده کاربر، می توان آن را با توجه به گاز اصلی آن به عنوان غلظت گاز تشخیص استاندارد تنظیم کرد.
آشکارسازهای گاز سمی باید بدانند که کدام گاز یا انواع گازها را تشخیص دهند. شما می توانید یک آشکارساز گاز سمی و ابزار آلارم را انتخاب کنید، یا می توانید یک آشکارساز گاز سمی ترکیبی را انتخاب کنید. بله، یا انواع گازها باید شناسایی شوند.
2. سنسور گاز
آشکارساز گازهای قابل احتراق از سنسور گاز احتراق کاتالیزوری استفاده می کند در حالی که آشکارساز گاز سمی از سنسور الکتروشیمیایی، سنسور مادون قرمز یا سنسور PID و غیره استفاده می کند و غلظت واحد گاز شناسایی شده متفاوت است. تبدیل.
3. اجزای اصلی
آلارم آشکارساز گاز قابل احتراق از سنسور گاز احتراق کاتالیزوری استفاده می کند و زنگ آشکارساز گاز سمی از روش هشدار گاز سمی الکتروشیمیایی استفاده می کند.
اگر می خواهید گازهای سمی را تشخیص دهید، به سنسورهای یک به یک نیاز دارید، زیرا سنسورهای مختلف گازهای سمی متفاوت هستند، مانند آمونیاک، کلر، سولفید هیدروژن و غیره، گازهای سمی رایج.
اگر قرار باشد گاز قابل اشتعال (گاز قابل اشتعال و انفجاری) را تشخیص دهد، می توان از سنسور به طور کلی استفاده کرد، اما ضریب کالیبراسیون هر گاز متفاوت است. گازهای قابل اشتعال مختلف دارای خواص شیمیایی متفاوت و مقادیر حدی انفجار متفاوت هستند.
تفاوت های فوق بین آشکارسازهای گاز قابل احتراق و آشکارسازهای گاز سمی در اینجا به اشتراک گذاشته شده است. توسعه و کاربرد آشکارسازهای گاز مطابق با پیشرفت زمان و مطابق با الزامات توسعه تولید اجتماعی است. با پیشرفت سریع علم و فناوری، محتوای با تکنولوژی بالا آشکارساز گاز مانند قارچ پس از باران ظاهر می شود.
