علل و راه حل های عیوب در آشکارسازهای گازهای قابل احتراق
دو دلیل احتمالی برای خرابی آشکارساز گازهای قابل احتراق جامع وجود دارد: فرآیند ساخت و ساز غیر استاندارد و نگهداری ناکافی. هر دو پتانسیل ایجاد نقص در آشکارسازهای گازهای قابل احتراق را دارند. فرآیندهای ساخت و ساز نامناسب می تواند باعث اختلال در عملکرد آشکارسازهای گاز قابل احتراق در حین استفاده شود. اگر آشکارساز گاز قابل احتراق در نزدیکی تجهیزاتی قرار نگیرد که مستعد نشت گاز قابل احتراق است، یا در مجاورت فن اگزوز نصب شده باشد، گاز قابل احتراق نشتشده نمیتواند به طور کامل در مجاورت آشکارساز گاز قابل احتراق پخش شود، بنابراین از خطر نشت جلوگیری میکند. توسط آشکارساز گازهای قابل احتراق به موقع شناسایی می شود.
آشکارساز گاز قابل احتراق در مناطق مسکونی باید در نزدیکی خط لوله گاز و اجاق گاز در آشپزخانه نصب شود. هنگامی که خانه از گاز طبیعی استفاده می کند، آشکارساز گاز باید در سقف 300 میلی متر از سقف نصب شود. هنگامی که ساکنان از گاز مایع استفاده می کنند، آشکارسازهای گاز باید در فاصله 300 میلی متری زمین نصب شوند. اگر آشکارساز گاز قابل احتراق به طور قابل اعتمادی زمین نباشد و نتواند تداخل الکترومغناطیسی را از بین ببرد، ناگزیر بر ولتاژ تأثیر می گذارد و باعث خطاهای داده های تشخیص نادرست می شود.
بنابراین، آشکارساز گاز قابل احتراق باید به طور قابل اعتمادی در طول فرآیند ساخت و ساز به زمین متصل شود. آشکارساز گاز قابل احتراق و پایانه های سیم کشی آن در مناطقی قرار دارند که مستعد برخورد یا ورود آب هستند و باعث ایجاد مدارهای باز یا کوتاه در مدارهای الکتریکی می شوند. در جوشکاری باید از شار غیر خورنده استفاده شود، در غیر این صورت خوردگی در محل اتصال جدا می شود یا مقاومت خط را افزایش می دهد و بر تشخیص عادی تأثیر می گذارد. آشکارساز را نیندازید یا روی زمین نیندازید. پس از ساخت، اشکال زدایی باید انجام شود تا اطمینان حاصل شود که آلارم گاز قابل احتراق در شرایط کار عادی قرار دارد.
نگهداری از آشکارسازهای گاز قابل احتراق نیز مهم است. با توجه به شرایط سخت کار آشکارسازهای گاز قابل احتراق، بسیاری از آنها در فضای باز نصب می شوند و اغلب از گرد و غبار و گازهای آلاینده مختلف رنج می برند. به منظور شناسایی اطلاعات گازهای قابل احتراق، آشکارسازهای گاز قابل احتراق باید با محیط تشخیص ارتباط برقرار کنند. بنابراین ورود گازهای آلاینده مختلف و گرد و غبار موجود در محیط به دتکتور اجتناب ناپذیر است و آسیب به شرایط کاری ردیاب ناشی از آنها عینی است. اگر به تعمیر و نگهداری توجه نشود، تشخیص آلارم های گاز قابل احتراق مسدود می شود و منجر به خطا یا عدم شناسایی می شود. بنابراین، تمیز کردن و نگهداری منظم آشکارسازهای گاز قابل احتراق یک وظیفه مهم برای جلوگیری از نقص است.
نکته دیگری که باید به آن توجه کنید این است که زمین باید به طور مرتب آزمایش شود. اگر اتصال زمین الزامات استاندارد را برآورده نکند یا اصلاً زمین نباشد، میتواند آشکارساز گاز قابل احتراق را مستعد تداخل الکترومغناطیسی کند و باعث اختلال در عملکرد شود. جلوگیری از پیری اجزا از منظر قابلیت اطمینان و تجربه عملی نشان داده است که تعداد خرابی های ناشی از پیری اجزا در سیستم هایی با عمر مفید بیش از 10 سال برای آشکارسازهای گاز قابل احتراق تمایل به افزایش دارد. بنابراین، اگر طول عمر بیشتر از الزامات مشخص شده باشد، باید به موقع تعویض شود.
