استاندارد کردن عملکرد آشکارسازهای گاز قابل احتراق و روشهای عملیاتی

استاندارد کردن عملکرد آشکارسازهای گاز قابل احتراق و روشهای عملیاتی

1. آشکارساز گاز قابل احتراق باید در سمت مخالف جهت باد فرکانس حداقل گاز قابل احتراق یا منبع انتشار گاز سمی قرار گیرد.

2. شعاع پوشش موثر آشکارساز گازهای قابل احتراق باید 7.5 متر در داخل خانه و 15 متر در فضای باز باشد. در منطقه تحت پوشش موثر، می توان یک آشکارساز نصب کرد. فاصله بین آشکارساز گاز قابل احتراق و منبع رهاسازی نباید بیشتر از 2 متر در فضای باز و 1 متر در داخل خانه باشد.

3. مکان هایی که باید آشکارسازهای گاز قابل احتراق نصب شوند باید از موارد ثابت استفاده کنند. هنگامی که شرایط تنظیم یک نوع ثابت فراهم نیست، یک آشکارساز گاز قابل احتراق قابل حمل باید مجهز شود.

4. سیستم تشخیص و هشدار گاز قابل احتراق و گاز سمی باید یک سیستم ابزار نسبتاً مستقل باشد.

5. در مناطق تجهیزاتی که در فضای باز یا نیمه باز چیده شده اند، هنگامی که نقطه تشخیص در سمت مخالف جهت باد فرکانس حداقل منبع رهاسازی قرار دارد، فاصله بین نقطه تشخیص گاز قابل احتراق و منبع رهاسازی نباید بیشتر از 15 متر باشد. و فاصله بین نقطه تشخیص گاز سمی و منبع انتشار نباید بیشتر از 2 متر باشد. هنگامی که نقطه تشخیص در سمت پایین باد جهت باد حداقل فرکانس منبع رهاسازی قرار دارد، فاصله بین نقطه تشخیص گاز قابل احتراق و منبع رهاسازی نباید بیشتر از 5 متر باشد و فاصله بین نقطه تشخیص گاز سمی و منبع رهاسازی باید کمتر از 1 متر باشد.

6. هنگامی که منبع انتشار گاز قابل احتراق در یک ساختمان بسته یا نیمه بسته کارخانه باشد، در هر 15 متر می توان یک آشکارساز نصب کرد و فاصله بین آشکارساز و هر منبع آزادسازی نباید بیشتر از 7.5 متر باشد. فاصله بین آشکارساز گاز قابل احتراق و منبع رهاسازی نباید بیشتر از 1 متر باشد.

7. اگر منبع انتشار گاز قابل احتراق که سبکتر از هوا است در یک ساختمان بسته یا نیمه بسته کارخانه قرار داشته باشد، باید یک آشکارساز در بالای منبع انتشار نصب شود و یک آشکارساز نیز باید در نقطه بالاتری از کارخانه نصب شود. گاز قابل احتراق به راحتی جمع می شود.

8. آشکارسازها باید در مکان‌های زیر نصب شوند که در محدوده پوشش مؤثر آشکارساز نیستند: ① تجهیزات فرآیندی که از هیدروکربن‌های مایع/یا گازهای سمی، تأسیسات ذخیره‌سازی و حمل و نقل و غیره استفاده می‌کنند یا تولید می‌کنند، که ممکن است قابل اشتعال و سمی باشد. گازها و روی زمین در پایین ترین نقطه خندق فاضلاب. ② آسان برای انباشت گازهای کلاس A و گازهای سمی در "گوشه های مرده".

9. آشکارساز برای تشخیص گازهای قابل احتراق یا سمی سنگین تر از هوا باید در ارتفاع 0.3-0.6 متر از کف (یا کف) نصب شود.

10. آشکارساز برای تشخیص گازهای قابل اشتعال یا سمی که سبکتر از هوا هستند باید 0.{2}} متر بالاتر از منبع رهاسازی نصب شود.