چندین روش متداول اندازه گیری صافی استفاده می شود
صافی یکی از تلورانس های هندسی است که به انحراف ارتفاع ماکرو مقعر-محدب روی سطح جسم از صفحه ایده آل اشاره دارد. در روشهای تشخیص سنتی، اندازهگیری صافی معمولاً شامل: روش اندازهگیری گیج پلاگین/فیلر، روش اندازهگیری سطح مایع، روش اندازهگیری تداخلسنج صفحه لیزری (روش تداخل سنجی کریستالی تخت)، روش اندازهگیری سطح سنج/سطح دیجیتال و قانون اندازهگیری متر است.
روش اندازهگیری گیج حسگر فقط به مجموعهای از سنجهای حسگر قابل حمل برای انجام یک اندازهگیری تقریبی صافی در هر زمان و هر مکان نیاز دارد. در حال حاضر بسیاری از کارخانه ها هنوز از این روش برای تشخیص استفاده می کنند. به دلیل دقت کم، نازک ترین سنج حسگر معمولی 10 میلی متر است، راندمان تشخیص کم است، نتیجه به اندازه کافی جامع نیست و فقط لبه قطعه قابل تشخیص است.
روش سطح مایع، بر اساس اصل کار کانکتور، برای اندازه گیری صافی صفحات بزرگ پیوسته یا ناپیوسته مناسب است، اما اندازه گیری آن زمان زیادی می برد و به دما حساس است، بنابراین فقط برای هواپیماهای کم مناسب است. دقت اندازه گیری.
روش اندازه گیری تداخل سنج لیزری، معمول ترین استفاده تداخل سنجی کریستال تخت است. اما عمدتاً برای اندازه گیری صفحات کوچک صاف مانند سطح اندازه گیری میکرومتر، سطح کار گیج و لنز نوری استفاده می شود.
روش اندازه گیری سطح به طور گسترده در اندازه گیری صافی و صافی سطح قطعه کار استفاده می شود. دقت اندازه گیری بالا، ثبات خوب، اندازه کوچک، حمل آسان. با این حال، هنگام استفاده از این روش برای اندازه گیری، لازم است بارها موقعیت ابزار جابجا شود و داده های هر نقطه اندازه گیری ثبت شود، که زمان بر، پر زحمت، زمان تنظیم طولانی است و روند پردازش داده ها دست و پا گیر است.
کاربرد معمول روش اندازه گیری متر، میکرومتر مسطح و ابزار سه مختصات است که در این میان ابزار سه مختصات بیشترین استفاده را دارد. در حین اندازه گیری، نشانگر روی نمونه مورد آزمایش حرکت می کند و داده های هر نقطه اندازه گیری نسبت به مرجع اندازه گیری با توجه به نقاط چیدمان انتخاب شده اندازه گیری می شود و سپس خطای صافی از طریق پردازش داده ها ارزیابی می شود. اما کارایی آن پایین است، معمولاً یک نمونه چندین دقیقه طول می کشد، دور از انتظار 15ppm.
