چندین استاندارد طبقه بندی برای آشکارسازهای گاز

چندین استاندارد طبقه بندی برای آشکارسازهای گاز

آشکارساز گاز ابزاری برای تشخیص غلظت نشت گاز است. سنسورهای گاز عمدتاً برای تشخیص انواع گازهای موجود در محیط استفاده می شوند. حسگرهای گاز حسگرهایی هستند که برای تشخیص ترکیب و محتوای گازها استفاده می شوند. به طور کلی اعتقاد بر این است که تعریف حسگر گاز بر اساس هدف شناسایی است. به این معنا که به هر حسگری که برای تشخیص ترکیب و غلظت گاز استفاده می شود، سنسور گاز می گویند، صرف نظر از اینکه از روش های فیزیکی یا شیمیایی استفاده می کند.

تقریباً دسته های زیر از آشکارسازهای گاز وجود دارد:
① آشکارسازهای گاز بر اساس اشیاء تشخیص طبقه بندی می شوند، از جمله دستگاه های هشدار تشخیص گاز قابل اشتعال (از جمله متان)، دستگاه های هشدار دهنده تشخیص گاز سمی، و دستگاه های هشدار تشخیص اکسیژن.

② با توجه به اصل تشخیص، تشخیص گاز قابل اشتعال شامل نوع احتراق کاتالیزوری، نوع نیمه هادی، نوع هدایت حرارتی، نوع جذب مادون قرمز و غیره است. تشخیص گاز سمی شامل نوع الکتروشیمیایی، نوع نیمه هادی و غیره است. تشخیص اکسیژن شامل نوع الکتروشیمیایی و غیره است.

③ طبقه بندی بر اساس استفاده، از جمله قابل حمل و ثابت.

④ طبقه بندی با توجه به محل استفاده، نوع معمولی و ضد انفجار وجود دارد.

⑤ طبق طبقه بندی عملکردی، آشکارسازهای گاز، آلارم گاز و آلارم تشخیص گاز وجود دارد.

⑥ طبقه بندی با روش نمونه برداری، از جمله نوع انتشار و نوع مکش پمپ

انتخاب آشکارساز گاز
آشکارسازهای گاز ابزارهایی هستند که معمولاً مورد استفاده قرار می گیرند. آنها حسگرهایی هستند که برای تشخیص ترکیب و محتوای گازها استفاده می شوند. آنها عمدتا برای تشخیص گازهای سمی، مضر و قابل احتراق استفاده می شوند. آشکارسازهای گازهای قابل احتراق و آشکارسازهای گاز سمی در معادن زغال سنگ، نفت، مواد شیمیایی و انتقال گاز استفاده می‌شوند. در زمینه های آماده سازی دارویی، پزشکی بیوشیمیایی، لوازم کشاورزی و آفت کش ها، مصالح ساختمانی، کک سازی، ساخت و ساز و مصالح ساختمانی و غیره کاربرد دارد.