مشکلات آشکارسازهای گاز قابل احتراق: علل و راه حل های آنها
دو دلیل برای خرابی آشکارساز گازهای قابل احتراق جامع وجود دارد: فرآیند ساخت و ساز استاندارد نشده است و تعمیر و نگهداری در محل نیست. هر دوی آنها عوامل احتمالی هستند که منجر به خرابی آشکارساز گازهای قابل احتراق می شوند. بی نظمی در روند ساخت و ساز باعث می شود که آشکارساز گاز قابل اشتعال در حین استفاده خرابی ها را تشخیص دهد. اگر آشکارساز گاز قابل احتراق در نزدیکی تجهیزاتی که مستعد نشت گاز قابل احتراق است نصب نشده باشد یا در حین نصب در مجاورت فن اگزوز نصب شده باشد، گاز قابل احتراق نشت شده را نمی توان به طور کامل در مجاورت آشکارساز گاز پخش کرد.
آشکارساز گاز قابل احتراق در محل سکونت باید در نزدیکی خط لوله گاز و اجاق گاز در آشپزخانه نصب شود. هنگامی که خانه از گاز طبیعی استفاده می کند، آشکارساز گاز باید در سقف 300 میلی متر از سقف نصب شود. هنگامی که خانه از گاز مایع استفاده می کند، گاز آشکارساز باید در فاصله 300 میلی متری از زمین نصب شود. اگر آشکارساز گاز قابل اشتعال به طور قابل اعتمادی زمین نباشد و تداخل الکترومغناطیسی را نتوان حذف کرد، ولتاژ تحت تأثیر قرار می گیرد و داده های تشخیص نادرست خواهند بود.
بنابراین، آشکارساز گاز قابل اشتعال باید در طول ساخت و ساز به طور قابل اعتمادی زمین شود. ردیابها و پایانههای گاز قابل اشتعال در مکانهایی نصب میشوند که مستعد برخورد یا ورود آب هستند که ممکن است باعث قطع شدن مدار الکتریکی یا اتصال کوتاه شود. برای جوشکاری باید از شار غیر خورنده استفاده شود، در غیر این صورت خوردگی در محل اتصال جدا می شود یا مقاومت خط را افزایش می دهد که بر تشخیص طبیعی تأثیر می گذارد. آشکارساز را روی زمین نیندازید یا نیندازید. اشکال زدایی باید پس از ساخت و ساز انجام شود تا اطمینان حاصل شود که هشدار گاز قابل احتراق در شرایط کاری عادی است.
نگهداری از آشکارساز گازهای قابل احتراق نیز بسیار مهم است. به دلیل شرایط سخت کار آشکارسازهای گاز قابل اشتعال، بسیاری از آنها در فضای باز نصب می شوند و اغلب توسط گرد و غبار و گازهای آلاینده مختلف مورد حمله قرار می گیرند. برای تشخیص اطلاعات گازهای قابل اشتعال، دتکتور گاز قابل اشتعال باید با محیط تشخیص ارتباط برقرار کند بنابراین ورود گازهای آلاینده مختلف و گرد و غبار موجود در محیط به دتکتور اجتناب ناپذیر است و آسیب به شرایط کاری آشکارساز عینی است. در صورت عدم توجه به تعمیر و نگهداری، تشخیص آلارم گازهای قابل احتراق مسدود می شود. این می تواند منجر به خطا یا موقعیت های عدم شناسایی شود. بنابراین، تمیز کردن و نگهداری منظم آشکارساز گاز قابل اشتعال یک وظیفه مهم برای جلوگیری از خرابی است.
نکته دیگری که باید به آن توجه کرد این است که زمین باید به طور مرتب چک شود. اگر اتصال زمین الزامات استاندارد را برآورده نکند یا اصلاً زمین نباشد، آشکارساز گاز قابل اشتعال را نیز مستعد تداخل الکترومغناطیسی می کند و باعث خرابی می شود. جلوگیری از پیری اجزا از منظر قابلیت اطمینان، در عین حال، عمل ثابت کرده است که خرابی های ناشی از پیری اجزا در سیستم آشکارسازهای گاز قابل اشتعال با دوره خدمات بیش از 10 سال افزایش می یابد. بنابراین، در صورتی که مدت زمان سرویس بیش از الزامات مقررات استفاده باشد، باید به موقع تعویض شود.
