اصول و ساختار دماسنج های مادون قرمز
1. بینایی
بینایی این عملکرد را دارد. بلوک اندازه گیری یا نقطه ای که دماسنج به آن اشاره می کند قابل مشاهده است و اغلب می توان از ناحیه بزرگی از جسم مورد اندازه گیری بدون دید جلوگیری کرد. توصیه می شود هنگام اندازه گیری اجسام کوچک و فواصل طولانی از یک دید با علامت های صفحه ابزار یا نقاط اشاره لیزری به شکل یک آینه شفاف استفاده کنید.
2. لنز
لنز نقطه اندازه گیری دماسنج را تعیین می کند. برای اجسام بزرگ معمولاً یک دماسنج با فاصله کانونی ثابت کافی است. اما هنگام اندازه گیری فاصله دور از نقطه کانونی، تصویر در لبه نقطه اندازه گیری نامشخص خواهد بود. به همین دلیل بهتر است از لنز زوم استفاده کنید. در محدوده بزرگنمایی داده شده، دماسنج می تواند فاصله اندازه گیری را تنظیم کند. دماسنج جدید دارای یک لنز زوم قابل تعویض است و لنزهای دور و نزدیک را می توان بدون کالیبراسیون و آزمایش مجدد تعویض کرد.
3. حسگر، یعنی گیرنده طیفی
دما با طول موج نسبت معکوس دارد. در دماهای پایین جسم، سنسورهای حساس به مناطق طیفی موج بلند (مانند سنسورهای فیلم داغ یا حسگرهای ترموالکتریک) مناسب هستند. در دماهای بالا از حسگرهای فوتوالکتریک متشکل از ژرمانیوم، سیلیکون، ایندیم گالیوم و ... که به امواج کوتاه حساس هستند استفاده خواهد شد.
هنگام انتخاب حساسیت طیفی، لازم است نوارهای طیفی جذب هیدروژن و دی اکسید کربن نیز در نظر گرفته شود. در یک محدوده طول موج مشخص، که به عنوان "پنجره اتمسفر" شناخته می شود، H2 و CO2 تقریباً در برابر تابش مادون قرمز شفاف هستند. بنابراین حساسیت دماسنج به تغییرات نور باید در این محدوده باشد تا تاثیر تغییرات غلظت جو از بین برود. هنگام اندازه گیری لایه های نازک یا شیشه، باید در نظر داشت که این مواد به راحتی در محدوده طول موج خاصی نفوذ نمی کنند. برای جلوگیری از خطاهای اندازه گیری ناشی از نور پس زمینه، باید از سنسورهای مناسبی که فقط دمای سطح را دریافت می کنند استفاده کرد. فلزات این خاصیت فیزیکی را دارند و با کاهش طول موج، تابش افزایش می یابد. بر اساس تجربه، هنگام اندازه گیری دمای فلزات، به طور کلی کوتاه ترین طول موج اندازه گیری انتخاب می شود.
