اصل و ساختار دماسنج مادون قرمز
تابش مادون قرمز دریافتی از جسم مورد اندازه گیری را از طریق یک لنز و فیلتر روی آشکارساز متمرکز کنید. آشکارساز یک سیگنال جریان یا ولتاژ متناسب با دما را با ادغام چگالی تابش جسم اندازه گیری شده تولید می کند. در اجزای الکتریکی متصل بعدی، این سیگنال دما خطی می شود، ناحیه انتشار تصحیح می شود و به سیگنال خروجی استاندارد تبدیل می شود.
در اصل، دو نوع دماسنج وجود دارد: دماسنج های قابل حمل و دماسنج های ثابت. بنابراین، هنگام انتخاب یک دماسنج مادون قرمز مناسب برای نقاط اندازه گیری مختلف، ویژگی های زیر اصلی ترین آنها خواهد بود:
1. بینایی
بینایی این عملکرد را دارد. بلوک اندازهگیری یا نقطهای که دماسنج به آن اشاره میکند، دیده میشود و اغلب میتوان از یک ناحیه بزرگ از جسم اندازهگیری شده بدون دید جلوگیری کرد. توصیه میشود هنگام اندازهگیری اجسام کوچک و فواصل طولانی، از یک دید با علامتهای صفحه ابزار یا نقاط اشاره لیزری به شکل یک آینه شفاف استفاده کنید.
2. لنز
عدسی نقطه اندازه گیری دماسنج را تعیین می کند. برای اجسام بزرگ معمولا یک دماسنج با فاصله کانونی ثابت کافی است. اما هنگام اندازه گیری فاصله دور از نقطه کانونی، تصویر در لبه نقطه اندازه گیری نامشخص خواهد بود. به همین دلیل بهتر است از لنز زوم استفاده کنید. در محدوده بزرگنمایی داده شده، دماسنج می تواند فاصله اندازه گیری را تنظیم کند. جدیدترین دماسنج دارای یک لنز زوم قابل تعویض است و لنزهای دور و نزدیک را می توان بدون کالیبراسیون و آزمایش مجدد تعویض کرد.
3. حسگر، یعنی گیرنده طیفی
دما با طول موج نسبت معکوس دارد. در دماهای پایین جسم، سنسورهای حساس به مناطق طیفی موج بلند (مانند سنسورهای فیلم داغ یا حسگرهای ترموالکتریک) مناسب هستند. در دماهای بالا از حسگرهای فوتوالکتریک متشکل از ژرمانیوم، سیلیکون، ایندیم گالیوم و ... که به امواج کوتاه حساس هستند استفاده خواهد شد.
