بهره برداری و نگهداری آشکارسازهای گاز قابل احتراق
1. آشکارسازهای گازهای قابل احتراق آشکارسازهایی هستند که در ساختمانهای صنعتی و عمرانی نصب و مورد استفاده قرار می گیرند که به غلظت گازهای قابل احتراق منفرد یا چندگانه پاسخ می دهند. رایج ترین آشکارسازهای گاز قابل احتراق، آشکارسازهای گاز قابل اشتعال کاتالیستی و آشکارسازهای گازهای قابل اشتعال نیمه هادی هستند. آشکارسازهای گاز قابل اشتعال نیمه هادی عمدتاً در رستوران ها، هتل ها، استودیوهای خانگی و سایر مکان هایی که از گاز، گاز طبیعی و گاز مایع استفاده می کنند استفاده می شود. مکان های صنعتی که گازهای قابل اشتعال و بخار قابل احتراق منتشر می کنند عمدتاً از آشکارسازهای گاز قابل اشتعال نوع کاتالیزوری استفاده می کنند.
2. آشکارساز گازهای قابل احتراق کاتالیستی از تغییر مقاومت سیم پلاتین فلزی نسوز پس از گرم شدن برای اندازه گیری غلظت گاز قابل احتراق استفاده می کند. هنگامی که گاز قابل احتراق وارد آشکارساز می شود، باعث واکنش اکسیداسیون (احتراق بدون شعله) در سطح سیم پلاتین می شود. گرمای تولید شده دمای سیم پلاتین را افزایش می دهد و مقاومت سیم پلاتین تغییر می کند. بنابراین، هنگام مواجهه با عواملی مانند دمای بالا، هنگامی که دمای سیم پلاتین تغییر می کند، مقاومت سیم پلاتین تغییر می کند و داده های شناسایی شده نیز تغییر می کند.
3. آشکارساز گازهای قابل احتراق نیمه هادی از تغییر مقاومت سطح نیمه هادی برای اندازه گیری غلظت گاز قابل احتراق استفاده می کند. آشکارسازهای گاز قابل اشتعال نیمه هادی از قطعات نیمه هادی حساس به گاز با حساسیت بالا استفاده می کنند. هنگامی که در حالت کار با گازهای قابل احتراق روبرو می شود، مقاومت نیمه هادی کاهش می یابد و مقدار افت با غلظت گازهای قابل احتراق رابطه متناظری دارد.
4. دتکتور گاز قابل احتراق از دو قسمت تشخيص و تشخيص تشکيل شده و داراي توابع تشخيص و آشکارسازي است. اصل قسمت تشخیص آشکارساز گاز قابل اشتعال این است که سنسور دستگاه از یک عنصر تشخیص، یک مقاومت ثابت و یک پتانسیومتر تنظیم کننده صفر برای تشکیل یک پل تشخیص استفاده می کند. این پل از سیم پلاتین به عنوان حامل برای کاتالیز عنصر استفاده می کند. پس از اعمال قدرت، دمای سیم پلاتین به دمای عملیاتی افزایش می یابد و هوا از طریق انتشار طبیعی یا روش های دیگر به سطح عنصر می رسد. هنگامی که گاز قابل اشتعال در هوا وجود ندارد، خروجی پل صفر می شود. هنگامی که هوا حاوی گاز قابل اشتعال است و به عنصر تشخیص منتشر می شود، احتراق بدون شعله به دلیل کاتالیزور رخ می دهد که باعث افزایش دمای عنصر تشخیص و افزایش مقاومت سیم پلاتین می شود. ، باعث می شود مدار پل تعادل خود را از دست بدهد و در نتیجه سیگنال ولتاژ را خروجی کند. مقدار این ولتاژ متناسب با غلظت گاز قابل اشتعال است. سیگنال تقویت شده، آنالوگ به دیجیتال تبدیل می شود و غلظت گاز قابل اشتعال بر روی صفحه نمایش مایع نمایش داده می شود. اصل قسمت تشخیص این است که وقتی غلظت گاز قابل اشتعال اندازه گیری شده از مقدار حدی تجاوز می کند، ولتاژ خروجی پل تقویت شده و ولتاژ تنظیم مدار تشخیص مدار، از طریق مقایسه کننده ولتاژ، مولد موج مربع مجموعه ای از سیگنال های موج مربعی را برای کنترل صدا خروجی می دهد. . مدار تشخیص نور، آژیر صدای پیوسته تولید می کند، دیود ساطع کننده نور چشمک می زند و یک سیگنال تشخیص ارسال می کند. از اصل آشکارسازهای گاز قابل احتراق، می توان دریافت که اگر تداخل الکترومغناطیسی رخ دهد، بر سیگنال تشخیص تأثیر می گذارد و باعث انحراف داده می شود. اگر برخورد یا ارتعاشی وجود داشته باشد که باعث قطع شدن تجهیزات شود، خرابی تشخیص رخ خواهد داد. اگر محیط بیش از حد مرطوب باشد یا تجهیزات ورودی آب داشته باشند، ممکن است رخ دهد. این ممکن است باعث اتصال کوتاه در آشکارساز گاز قابل اشتعال شود یا مقدار مقاومت مدار ممکن است تغییر کند و باعث خرابی تشخیص شود.
