مولتی متر برای اندازه گیری کیفیت خازن های تراشه

مولتی متر برای اندازه گیری کیفیت خازن های تراشه

1. همچنین مولتی متر را روی دنده اهم مناسب تنظیم کنید. اصل انتخاب دنده این است: خازن های 1μF از چرخ دنده های 20K استفاده می کنند، 1-100خازن های μF از دنده های 2K استفاده می کنند، بیشتر از 100، μF از چرخ دنده های 200 استفاده می کنند.

2. برای قضاوت در مورد قطبیت، ابتدا مولتی متر را روی 100 یا 1K اهم تنظیم کنید. با فرض مثبت بودن یک قطب، سرب سیاه را به آن وصل کنید، سرب قرمز را به قطب دیگر، مقدار مقاومت را ثبت کنید و سپس خازن را تخلیه کنید. یعنی اجازه دهید دو قطب با هم تماس داشته باشند و سپس برای اندازه گیری مقاومت سرب تست را تغییر دهید. سرب تست سیاه رنگ با مقاومت زیاد به قطب مثبت خازن متصل می شود.

3. سپس قلم قرمز رنگ مولتی متر را به قطب مثبت خازن و قلم مشکی را به قطب منفی خازن وصل کنید. اگر نمایشگر به آرامی از 0 افزایش یابد و در نهایت نماد سرریز 1 نمایش داده شود، خازن عادی است. اگر همیشه به صورت 0 نمایش داده شود، خازن از داخل اتصال کوتاه دارد. اگر عدد 1 نمایش داده شود، خازن به صورت داخلی قطع می شود.

چگونه با مولتی متر دیجیتال کیفیت خازن های تراشه را قضاوت کنیم؟

تشخیص خازن های ثابت

1. خازن های کوچک زیر 10pF را شناسایی کنید

از آنجایی که ظرفیت خازن ثابت زیر 10 pF بسیار کوچک است، اندازه گیری با مولتی متر فقط می تواند از نظر کیفی بررسی کند که آیا نشتی، اتصال کوتاه داخلی یا خرابی وجود دارد یا خیر. هنگام اندازه گیری می توانید از بلوک مولتی متر R×10k استفاده کنید و از دو قلم تست برای اتصال دو پایه خازن به دلخواه استفاده کنید و مقدار مقاومت باید بی نهایت باشد. اگر مقاومت اندازه گیری شده (نوسانگر اشاره گر به سمت راست) صفر باشد، به این معنی است که خازن در اثر نشتی یا خرابی داخلی آسیب دیده است.

2. تشخیص دهید که آیا خازن ثابت 10PF~0.01μF شارژ شده است، و سپس قضاوت کنید که آیا خوب یا بد است. مولتی متر بلوک R×1k را انتخاب می کند. مقدار دو تریود بالای 100 است و جریان نفوذ باید کم باشد. 3DG6 و سایر تریودهای سیلیکونی را می توان برای تشکیل یک لوله کامپوزیت انتخاب کرد. لیدهای تست قرمز و مشکی مولتی متر به ترتیب به امیتر e و کلکتور c لوله کامپوزیت متصل می شوند. با توجه به اثر تقویت کننده تریود کامپوزیت، فرآیند شارژ و دشارژ خازن مورد آزمایش تقویت می شود، به طوری که آونگ اشاره گر مولتی متر افزایش می یابد که برای مشاهده راحت است. لازم به ذکر است که در حین عملیات آزمایشی به ویژه هنگام اندازه گیری خازن های با ظرفیت کم، لازم است پین های خازن مورد آزمایش را به طور مکرر به نقاط تماس A و B مبادله کنید تا نوسان نشانگر مولتی متر به وضوح مشاهده شود.

3. برای خازن های ثابت بالاتر از 0.01μF، از بلوک R×10k مولتی متر می توان مستقیماً آزمایش کرد که آیا خازن فرآیند شارژ دارد و آیا اتصال کوتاه یا نشتی داخلی وجود دارد یا خیر، و ظرفیت خازن را می توان با توجه به دامنه نوسان اشاره گر به سمت راست تخمین زد.

تشخیص خازن های الکترولیتی

1. از آنجایی که ظرفیت خازن های الکترولیتی بسیار بیشتر از خازن های ثابت عمومی است، هنگام اندازه گیری باید محدوده های مناسب برای ظرفیت های مختلف انتخاب شود. با توجه به تجربه، به طور کلی، ظرفیت بین 1 تا 47μF را می توان در بلوک R×1k اندازه گیری کرد، و ظرفیت ظرفیت بزرگتر از 47μF را می توان در بلوک R×100 اندازه گیری کرد.

2. سرب تست قرمز رنگ مولتی متر را به الکترود منفی و سیم تست مشکی را به الکترود مثبت وصل کنید. در لحظه اولین تماس، نشانگر مولتی متر به میزان زیادی به سمت راست منحرف می شود (برای همان بلوک الکتریکی، هر چه ظرفیت بزرگتر باشد، نوسان بزرگتر است) و سپس به تدریج به سمت چپ بچرخد تا در یک مقدار مشخص متوقف شود. موقعیت مقدار مقاومت در این زمان، مقاومت نشتی رو به جلو خازن الکترولیتی است که کمی بزرگتر از مقاومت نشتی معکوس است. تجربه استفاده واقعی نشان می‌دهد که مقاومت نشتی خازن‌های الکترولیتی معمولاً باید بالای چند صد کیلو اهم باشد، در غیر این صورت، به درستی کار نخواهد کرد. در آزمایش، اگر در جهت جلو و عقب پدیده شارژ وجود نداشته باشد، یعنی سوزن حرکت نکند، به این معنی است که ظرفیت از بین رفته یا مدار داخلی خراب شده است. دیگر قابل استفاده نیست.

3. برای خازن های الکترولیتی که علائم مثبت و منفی آنها ناشناخته است، می توان از روش بالا برای اندازه گیری مقاومت نشتی برای تعیین آنها استفاده کرد. یعنی ابتدا مقاومت نشتی را خودسرانه اندازه گیری کنید، اندازه آن را به خاطر بسپارید و سپس لیدهای آزمایش را برای اندازه گیری مقدار مقاومت تعویض کنید. یکی با مقدار مقاومت بزرگتر در دو اندازه گیری، روش اتصال رو به جلو است، یعنی سیم تست مشکی به الکترود مثبت و سیم تست قرمز به الکترود منفی متصل می شود. D از مولتی متر برای مسدود کردن برق استفاده کنید و از روش شارژ جلو و معکوس خازن الکترولیتی استفاده کنید. با توجه به بزرگی نوسان اشاره گر به سمت راست می توان ظرفیت خازن الکترولیتی را تخمین زد.

تشخیص خازن های متغیر

1. شفت را به آرامی با دست بچرخانید، باید احساس کند که بسیار صاف است و نباید احساس شل و سفت شدن و یا حتی گیر کردن داشته باشد. هنگامی که شفت حامل به جلو، عقب، بالا، پایین، چپ، راست و غیره رانده می شود، شفت چرخان نباید شل باشد.

2. شفت را با یک دست بچرخانید و با دست دیگر لبه بیرونی گروه فیلم متحرک را لمس کنید. شما نباید احساس سستی کنید. یک خازن متغیر با تماس ضعیف بین شفت دوار و صفحه متحرک دیگر نمی تواند استفاده شود.

3. مولتی متر را در بلوک R×10k قرار دهید، دو قلم تست را با یک دست به قطعه متحرک خازن متغیر و ترمینال قطعه ثابت وصل کنید و با دست دیگر شفت را به آرامی بچرخانید. باید در بی نهایت ساکن باشد. در فرآیند چرخش شفت دوار، اگر گاهی اوقات اشاره گر به صفر اشاره می کند، به این معنی است که یک نقطه اتصال کوتاه بین قطعه متحرک و قطعه ثابت وجود دارد. اگر با زاویه خاصی مواجه شد، قرائت مولتی متر بی نهایت نیست، بلکه مقدار مقاومت مشخصی است، که نشان می دهد خازن متغیر در حال حرکت است. یک پدیده نشتی بین صفحه و استاتور وجود دارد.

چگونه می توان کیفیت خازن های تراشه را اندازه گیری کرد؟

چگونه می توان کیفیت خازن های تراشه را اندازه گیری کرد؟ خازن های SMD در صنایع بزرگ الکترونیک استفاده می شوند. به دلیل اندازه و ظاهر کوچک آنها، هنگام اندازه گیری تعداد زیادی خازن SMD آنها را اشتباه نگیرید تا از تعمیرات ثانویه جلوگیری شود. روش های خوب و بد اندازه گیری خازن های تراشه به شرح زیر است:

1: عملکرد خازن و روش نمایش.

خازن دارای دو قطب فلزی با یک محیط عایق در بین آن است. ویژگی‌های خازن‌ها عمدتاً مسدود کردن DC و AC است، بنابراین بیشتر برای کوپلینگ بین مرحله‌ای، فیلتر کردن، جداسازی، دور زدن و تنظیم سیگنال استفاده می‌شوند. خازن ها با "C" به اضافه یک عدد در مدار نشان داده می شوند، مانند C8 که نشان دهنده خازن شماره 8 در مدار است.

2: طبقه بندی خازن ها.

خازن ها بر اساس رسانه های مختلف به خازن های دی الکتریک گاز، خازن دی الکتریک مایع، خازن دی الکتریک جامد معدنی، خازن دی الکتریک جامد آلی و خازن الکترولیتی تقسیم می شوند. با توجه به قطبیت، به خازن های قطبی و خازن های غیر قطبی تقسیم می شود. با توجه به ساختار، می توان آن را به: خازن ثابت، خازن متغیر، خازن تنظیم دقیق تقسیم کرد.

3: واحد ظرفیت خازن و مقاومت در برابر ولتاژ.

واحد اصلی ظرفیت خازن F (قانون) است و واحدهای دیگر عبارتند از: میلی فاراد (mF)، میکروفاراد (uF)، نانوفاراد (nF) و پیکوفاراد (pF). از آنجایی که ظرفیت واحد F بسیار زیاد است، معمولاً واحدهای μF، nF و pF را می بینیم. رابطه تبدیل: 1F=1000000μF، 1μF=1000nF=1000000pF.

هر خازن مقدار ولتاژ مقاومت خود را دارد که در V بیان می شود. به طور کلی، مقدار ولتاژ مقاومت نامی خازن های بدون الکترود نسبتاً بالا است: 63 ولت، 100 ولت، 160 ولت، 250 ولت، 400 ولت، 600 ولت، 1000 ولت، و غیره. کم. به طور کلی، مقادیر نامی ولتاژ مقاومت عبارتند از: 4 ولت، 6.3 ولت، 10 ولت، 16 ولت، 25 ولت، 35 ولت، 50 ولت، 63 ولت، 80 ولت، 100 ولت، 220 ولت، 400 ولت و غیره.

4: ظرفیت خازن.

ظرفیت خازن میزان انرژی الکتریکی قابل ذخیره را نشان می دهد. اثر مسدود کننده خازن بر روی سیگنال AC را راکتانس خازنی می گویند که به فرکانس و ظرفیت سیگنال AC مربوط می شود. راکتانس خازنی XC=1/2πfc (f نشان دهنده فرکانس سیگنال AC، و C نشان دهنده ظرفیت خازنی است).

5: تشخیص و اندازه گیری الکترودهای مثبت و منفی خازن.

بلوک سیاه با علامت روی خازن، الکترود منفی است. دو نیم دایره در موقعیت خازن روی PCB وجود دارد و پایه مربوط به نیم دایره رنگی قطب منفی است. همچنین استفاده از طول پین ها برای تشخیص پاهای بلند مثبت و منفی به عنوان مثبت و پاهای کوتاه به عنوان منفی مفید است.

زمانی که قطب مثبت و منفی خازن را نمی دانیم، می توانیم آن را با مولتی متر اندازه گیری کنیم. محیط بین دو قطب خازن یک عایق مطلق نیست و مقاومت آن بی نهایت نیست، بلکه یک مقدار محدود است که معمولاً بالای 1000 مگا اهم است. مقاومت بین دو قطب خازن مقاومت عایق یا مقاومت نشتی نامیده می شود. جریان نشتی خازن الکترولیتی کوچک است (مقاومت نشتی بزرگ) فقط زمانی که ترمینال مثبت خازن الکترولیتی به منبع تغذیه مثبت وصل شود (قلم آزمایش سیاه هنگام استفاده از بلوک الکتریکی) و ترمینال منفی به برق وصل شود. ترمینال منفی منبع تغذیه (قلم تست قرمز هنگامی که برق مسدود است). برعکس، جریان نشتی خازن الکترولیتی افزایش می یابد (مقاومت نشتی کاهش می یابد).

اگر آن را نمی دانید، ابتدا می توانید فرض کنید که یک قطب خاص قطب "به علاوه" است، مولتی متر بلوک R*100 یا R*1K را انتخاب می کند و سپس قطب "بعلاوه" فرضی را به سرب تست سیاه رنگ وصل می کند. مولتی متر، و الکترود دیگر به سرب تست قرمز مولتی متر متصل است. سرنخ های تست متصل می شوند و مقیاسی که سوزن در آن متوقف می شود (مقدار مقاومت سوزن در سمت چپ بزرگ است) می تواند مستقیماً برای یک مولتی متر دیجیتال خوانده شود. سپس خازن را تخلیه کنید (دو کابل با یکدیگر تماس دارند)، و سپس دو سیم آزمایشی را تغییر دهید تا دوباره اندازه گیری شود. در دو اندازه گیری، هنگامی که آخرین موقعیت سوزن ساعت به سمت چپ است (یا مقدار مقاومت بزرگ است)، سرب ساعت مشکی به الکترود مثبت خازن الکترولیتی متصل می شود.

6: روش برچسب گذاری خازن و خطای ظرفیت.

روش‌های برچسب‌گذاری خازن‌ها به روش‌های برچسب‌گذاری مستقیم، روش برچسب‌گذاری رنگی و روش برچسب‌گذاری عددی تقسیم می‌شوند. برای خازن های نسبتا بزرگ، اغلب از روش استاندارد مستقیم استفاده می شود. اگر {0}}.005 باشد، به معنای 0.005uF=5nF است. اگر 5n باشد یعنی 5nF.

روش استاندارد اعداد: عموماً از سه رقم برای نشان دادن ظرفیت استفاده می شود که دو رقم اول نشان دهنده ارقام قابل توجه و رقم سوم توان 10 است. مثلاً: 102 به معنای 10x10x10PF=1000PF، 203 به معنای 20x10x10x10PF است.

در روش کدگذاری رنگ، در امتداد جهت خطوط خازن، از رنگ‌های مختلف برای نمایش اعداد مختلف استفاده می‌شود، حلقه‌های اول و دوم نشان‌دهنده ظرفیت خازن و رنگ سوم نشان‌دهنده تعداد صفرها پس از ارقام مهم (واحد: pF) است. مقادیر نشان داده شده توسط رنگ ها عبارتند از: سیاه=0، قهوه ای=1، قرمز=2، نارنجی=3، زرد=4، سبز=5، آبی=6، بنفش=7، خاکستری=8 و سفید=9.

خطای خازن با نمادهای F، G، J، K، L و M نشان داده می شود و خطاهای مجاز به ترتیب 1± درصد، 2± درصد، 5± درصد، 10± درصد، 15± درصد و 20± است. درصد .