روش اندازه گیری مولتی متر برای تشخیص مقاومت فیوز

روش اندازه گیری مولتی متر برای تشخیص مقاومت فیوز

مقاومت فیوز یک جزء ویژه با عملکرد دوگانه مقاومت و فیوز است. در مدار با حرف "RF" یا "R" نشان داده می شود.

انتخاب مقاومت فیوز
هنگام انتخاب باید عملکرد دوگانه آن در نظر گرفته شود و پارامترهای آن مانند مقاومت و توان با توجه به نیازهای خاص مدار انتخاب شوند. لازم است اطمینان حاصل شود که در هنگام بارگذاری بیش از حد می تواند به سرعت فیوز شود و در شرایط عادی می تواند برای مدت طولانی پایدار کار کند. مقاومت یا قدرت بیش از حد نمی تواند نقش محافظتی ایفا کند.

مقاومت ذوب شده توسط مولتی متر اندازه گیری می شود.
در مدار، وقتی فیوز باز است، می توان بر اساس تجربه قضاوت کرد: اگر سطح مقاومت فیوز سیاه یا سوخته باشد، می توان نتیجه گرفت که بار بسیار سنگین است و جریان عبوری از آن بیش از حد است. مقدار رتبه بندی شده چندین بار؛ اگر سطح آن بدون هیچ اثری باز باشد، نشان می دهد که جریان جاری فقط برابر یا کمی بیشتر از مقدار فیوز نامی آن است. برای قضاوت در مورد کیفیت مقاومت فیوز بدون هیچ اثری بر روی سطح، می توان آن را با کمک بلوک r×1 مولتی متر اندازه گیری کرد. به منظور اطمینان از دقت اندازه گیری، یک سر مقاومت فیوز باید از مدار جوش داده شود. اگر مقاومت اندازه گیری شده بی نهایت باشد، به این معنی است که مقاومت فیوز از کار افتاده و باز شده است. اگر مقاومت اندازه گیری شده از مقدار اسمی فاصله داشته باشد، به این معنی است که مقاومت متغیر است و نباید دوباره استفاده شود. در عمل تعمیر و نگهداری، مشخص شده است که چند مقاومت فیوز در مدار اتصال کوتاه دارند، که در هنگام تست نیز باید به آن توجه کرد.

طبقه بندی مقاومت های فیوز

مقاومت فیوز را می توان به مقاومت فیوز قابل بازیافت و مقاومت فیوز یکبار مصرف تقسیم کرد.

(الف) مقاومت فیوز قابل بازیافت
مقاومت فیوز قابل بازیافت یک مقاومت معمولی (یا سیم مقاومتی) است که به صورت سری با نسبت فلز فنری (یا ورق فلزی الاستیک) با لحیم کاری با نقطه ذوب پایین جوش داده می شود و سپس در پوسته استوانه ای یا مربعی مهر و موم می شود. انواع مختلفی از پوسته ها مانند فلز و پلاستیک شفاف وجود دارد.

در جریان نامی، مقاومت فیوز قابل بازیافت به عنوان یک مقاومت ثابت عمل می کند. هنگامی که جریان اضافه در مدار رخ می دهد، اتصال لحیم کاری مقاومت فیوز قابل بازیافت ابتدا ذوب می شود، به طوری که سیم فلزی فنری (یا ورق فلزی الاستیک) از مقاومت جدا می شود. پس از رفع خطای مدار، مقاومت را می توان در صورت نیاز به سیم فلزی (یا ورق فلزی) جوش داد و استفاده عادی را از سر گرفت.

مقاومت های فیوز قابل بازیافت معمولاً مورد استفاده قرار می گیرند سری TH سری R×90 و غیره.

(2) مقاومت فیوز یکبار مصرف
مقاومت فیوز یکبار مصرف که به عنوان مقاومت فیوز غیرقابل بازیابی نیز شناخته می شود، زمانی که مدار به طور معمول کار می کند به عنوان یک مقاومت ثابت عمل می کند. هنگامی که جریان کاری آن از جریان نامی بیشتر شود، مقاومت فیوز مانند فیوز برای محافظت از مدار فیوز می شود. پس از سوختن مقاومت فیوز یکبار مصرف، نمی توان آن را در هر زمانی تعمیر کرد، بنابراین فقط می توان آن را با یک مقاومت فیوز جدید جایگزین کرد. مقاومت های فیوز یکبار مصرف را می توان با توجه به مواد استفاده شده توسط مقاومت ها به مقاومت های فیوز سیم پیچی و مقاومت فیوزی نوع فیلم تقسیم کرد.

1. مقاومت فیوز سیم پیچی مقاومت فیوز سیم پیچی متعلق به مقاومت لعابدار برقی است که مقاومت کمی دارد و معمولاً در مدارهایی با جریان کاری زیاد استفاده می شود.

در فرآیند ساخت، بخشی از مقاومت لعابدار نوع قدرتی با سیم‌های نازک پیچیده شده یا در معرض (بدون لایه محافظ مینا) قرار می‌گیرد. هنگامی که یک خطای جریان بیش از حد در مدار محافظت شده رخ می دهد، قسمت سیم نازک یا قسمت در معرض (بدون لعاب) مقاومت به دلیل گرمای بیش از حد می سوزد و در نتیجه از مدار محافظت می کند.

2. مقاومت فیوز غشایی مقاومت فیوز غشایی پرمصرف ترین مقاومت فیوز در حال حاضر است که به مقاومت فیوز فیلم کربنی، مقاومت فیوز فیلم فلزی و مقاومت فیوز فیلم اکسید فلزی تقسیم می شود.