مقدمه ای بر محتوای آشکارسازهای گاز قابل حمل
فناوری تشخیص گاز قابل حمل را می توان برای تشخیص گاز مضر، تشخیص گاز VOC آلی، تشخیص گاز قابل احتراق و تشخیص تک گاز استفاده کرد. توسعه فن آوری هشدار دقیق و تشخیص خطر پنهان روز به روز در حال تغییر است و کاربرد آن در بازرسی و حذف پیش سازهای تصادف به طور فزاینده ای گسترده می شود. جهت توسعه آن کوچک سازی و اتوماسیون است تا به نظارت بلندمدت برسد. توسعه آشکارسازهای گاز قابل حمل، فرآیندهای نشت را قادر می سازد تا در مراحل اولیه شناسایی شوند. اجتناب از وقوع بلایای خاص دشوار است. نحوه سرکوب و نظارت مؤثر بر هشدار اولیه، و نحوه استفاده معقول از ابزارهای{6}فناوری پیشرفته برای کنترل مؤثر حوادثی که قبلاً رخ داده اند، کاهش تلفات و تلفات دارایی، مشکلات عملی هستند که باید در فناوری های کلیدی ایمنی تولید مورد توجه قرار گیرند. با مطالعه خواص فیزیکی و شیمیایی تصادفات در مراحل اولیه، تشخیص و پایش گاز می تواند به طور موثری بلایای احتمالی را سرکوب کند و این امکان را فراهم می کند که از قبل آنها را کنترل کرده و از ایمنی شخصی محافظت کند. کلید تحول از فناوری اطفاء حریق غیرفعال به نسل جدیدی از فناوری پیشگیری و کنترل فعال حول محور فناوری نظارت هوشمند متمرکز شده است.
آشکارسازهای گاز قابل حمل به طور گسترده در نظارت بر ایمنی صنعتی، آزمایش کیفیت هوای داخل ساختمان، تشخیص مواد خطرناک و نظارت بر حفاظت از محیط زیست استفاده می شود. پرداختن به حلقه های حیاتی در فرآیند نهفتگی، وقوع و توسعه بلایا و برهم زدن زنجیره توسعه آنها، بخش مهمی از سیستم فناوری پیشگیری و کنترل حوادث ایمنی است.
آشکارسازهای گاز قابل حمل را می توان بر اساس اصل نمونه برداری به دو نوع انتشار و مکش پمپ تقسیم کرد. به اصطلاح "نوع انتشار" به قرار دادن کاوشگر در یک منطقه خطرناک برای تشخیص گازها، انتشار گازی که باید از فضا به داخل کاوشگر اندازه گیری شود، و قرار دادن زنگ هشدار در اتاق نظارت برای نشان دادن و هشدار اشاره دارد. و مکش پمپ برای پمپ کردن گازی است که باید اندازهگیری شود به داخل پروب تشخیص، و پمپ مکش همراه با آشکارساز گاز تعبیهشده- تنظیم میشود که در محل خطرناک گازی که قرار است اندازهگیری شود، تنظیم میشود تا نشاندهنده اجرا و عملکرد هشدار را تشخیص دهد.
