مقدمه ای بر آشکارسازهای گاز نیمه هادی
آشکارسازهای گاز نیمه هادی با استفاده از این اصل تولید می شوند که رسانایی برخی از مواد نیمه هادی اکسید فلزی با ترکیب گاز محیط در دمای معین تغییر می کند. به عنوان مثال، یک سنسور الکل بر اساس این اصل تهیه می شود که وقتی دی اکسید قلع در دمای بالا با گاز الکل مواجه می شود، مقاومت آن به شدت کاهش می یابد.
1. مزایای آشکارساز گاز نیمه هادی:
حسگرهای گاز نیمه هادی را می توان به طور موثر برای تشخیص بسیاری از گازها مانند متان، اتان، پروپان، بوتان، الکل، فرمالدئید، مونوکسید کربن، دی اکسید کربن، اتیلن، استیلن، وینیل کلرید، استایرن، اسید اکریلیک و غیره استفاده کرد. به ویژه، این نوع حسگرها برای تشخیص کمترین نیاز دارند. حسگرهای گاز نیمه هادی زیر موفق هستند: متان (گاز طبیعی، بیوگاز)، الکل، مونوکسید کربن (گاز شهری)، سولفید هیدروژن، آمونیاک (از جمله آمین ها و هیدرازین). سنسورهای با کیفیت بالا می توانند نیازهای آزمایش صنعتی را برآورده کنند.
2. معایب آشکارسازهای گاز نیمه هادی:
پایداری ضعیف و تأثیر قابل توجه زیست محیطی؛ به خصوص، انتخاب هر سنسور منحصر به فرد نیست و پارامترهای خروجی را نمی توان تعیین کرد. بنابراین برای مکان هایی که نیاز به اندازه گیری دقیق دارند مناسب نیست.
ردیاب گاز چیست؟
آشکارساز گاز ابزاری ابزاری برای تشخیص غلظت نشت گاز است که شامل آشکارساز گاز قابل حمل، آشکارساز گاز دستی، آشکارساز گاز ثابت، آشکارساز گاز آنلاین و غیره می باشد.
عموماً اعتقاد بر این است که تعریف حسگرهای گاز بر اساس طبقه بندی اهداف شناسایی است، به این معنی که هر سنسوری که برای تشخیص ترکیب و غلظت گاز استفاده می شود، صرف نظر از اینکه از روش های فیزیکی یا شیمیایی استفاده می کند، سنسور گاز نامیده می شود. به عنوان مثال، سنسورهایی که جریان گاز را تشخیص می دهند، حسگرهای گاز در نظر گرفته نمی شوند، اما آنالایزرهای گاز هدایت حرارتی، حسگرهای مهم گاز هستند، اگرچه گاهی اوقات از اصول تشخیص به طور کلی سازگار استفاده می کنند.
