مشکلات اطلاعاتی موجود در انتخاب آشکارسازهای گاز خطرناک

1. مشکلات اطلاعاتی موجود در انتخاب آشکارسازهای گاز خطرناک

2. تشخیص گازهای قابل احتراق بیشتر از تشخیص گازهای سمی مورد تاکید است.

تشخیص گازهایی که ممکن است باعث مسمومیت حاد شوند بیش از تشخیص گازهایی که ممکن است باعث مسمومیت مزمن شوند تاکید شده است.

با توجه به درس های تلخی که از حوادث انفجاری متعدد ناشی از نشت گازهای قابل احتراق به دست می آید، مردم اهمیت زیادی به تشخیص گازهای قابل احتراق می دهند. می توان گفت که در هر کارخانه پتروشیمی یا شیمیایی، اکثریت قریب به اتفاق دتکتورهای گازهای خطرناک را دتکتورهای LEL تشکیل می دهند. با این حال، تجهیز ساده به آشکارسازهای LEL برای محافظت واقعی از ایمنی و سلامت کارگران به اندازه کافی دور نیست.

این غیر قابل انکار است که بیشتر گازهای خطرناک فرار، گازهای قابل احتراق هستند. با این حال، آشکارساز گازهای قابل احتراق نوع احتراق کاتالیزوری (LEL) بهترین انتخاب برای تشخیص همه گازهای قابل احتراق نیست. این به طور خاص برای تشخیص متان طراحی شده است و عملکرد تشخیص آن برای سایر مواد نسبتا ضعیف است. بنابراین، غلظت‌های حد پایین گازهای قابل احتراق غیر از متان که می‌توانند تشخیص دهند، بسیار بیشتر از غلظت مجاز آنهاست. به عنوان مثال، برای گازهای خطرناک و سمی مانند بنزن و آمونیاک، استفاده ساده از آشکارساز گازهای قابل احتراق یک عمل بسیار خطرناک است. به عنوان مثال، حد پایین انفجاری بنزن 1.2٪ و ضریب تصحیح آن در آشکارساز LEL 2.51 است. یعنی غلظت بنزن نمایش داده شده روی آشکارساز LEL کالیبره شده با متان فقط 40 درصد غلظت واقعی آن است!! به این ترتیب کمترین غلظت آلارم بنزن که توسط آشکارساز LEL قابل تشخیص است 10% LEL=10% * 1.2% * 2.51=3.0 * 10^(-3) است که نزدیک به 600 برابر بیشتر از غلظت مجاز بنزن (5 * 10^(-6)) است!! به طور مشابه، غلظت هشدار آمونیاک به دست آمده در آشکارساز LEL (1.5 * 10^(-2)) نیز تقریباً 600 برابر بیشتر از غلظت مجاز آن است (2.5 * 10^(-5)). بنابراین، بسته به گازی که شناسایی می شود، انتخاب یک آشکارساز گاز سمی خاص بسیار ایمن تر و قابل اعتمادتر از انتخاب ساده یک آشکارساز LEL است.

علاوه بر این، در حال حاضر به تشخیص گازهایی که می توانند مسمومیت حاد ایجاد کنند مانند سولفید هیدروژن و سیانید هیدروژن توجه بیشتری داریم. با این حال، ما به اندازه کافی به تشخیص گازهایی که می توانند باعث مسمومیت مزمن شوند، مانند هیدروکربن های معطر و الکل ها، توجه نمی کنیم. در واقع، این گازها کمتر از گازهایی که می توانند باعث مسمومیت حاد شوند، برای سلامت و ایمنی کارگران ضرر ندارند! آنها ممکن است باعث سرطان و سایر بیماری های نهفته شوند که بر طول عمر و سلامت کارگران تأثیر می گذارد. علاوه بر دلایل ادراک، عدم وجود آشکارسازهای گاز آلی مناسب در بازار که بتواند غلظت‌های کمتر را در گذشته تشخیص دهد نیز از دلایل مهم این پدیده است.