روش اندازه گیری الکتروشیمیایی اکسیژن متر اکسیژن محلول صنعتی
میزان اکسیژن موجود در آب می تواند به طور کامل میزان خودپالایی آب را نشان دهد. برای تصفیه خانه های بیولوژیکی که از لجن فعال استفاده می کنند، درک محتوای اکسیژن مخزن هوادهی بسیار مهم است. افزایش اکسیژن محلول در فاضلاب باعث افزایش فعالیت های بیولوژیکی به غیر از میکروارگانیسم های بی هوازی می شود و در نتیجه مواد فرار را حذف می کند و به راحتی به طور طبیعی اکسید می شود. یون برای تصفیه فاضلاب
سه روش اصلی برای اندازه گیری میزان اکسیژن با اکسیژن مترهای محلول صنعتی وجود دارد: آنالیز رنگ سنجی خودکار و اندازه گیری آنالیز شیمیایی، اندازه گیری روش پارامغناطیس، اندازه گیری روش الکتروشیمیایی و روش فلورسانس. مقدار اکسیژن محلول در آب به طور کلی با استفاده از روش های الکتروشیمیایی اندازه گیری می شود.
اکسیژن در آب محلول است و حلالیت آن به دما، فشار کل در سطح آب، فشار جزئی و نمک های محلول در آب بستگی دارد. هر چه فشار اتمسفر بیشتر باشد، توانایی آب در حل کردن اکسیژن بیشتر است. این رابطه توسط قانون هنری و قانون دالتون تعیین می شود. قانون هنری بیان می کند که حلالیت گاز متناسب با فشار جزئی آن است.
سنسور اندازه گیری اکسیژن از یک کاتد، یک الکترود شمارنده با جریان و یک الکترود مرجع بدون جریان تشکیل شده است. سنسور توسط یک دیافراگم پوشیده شده است. این پوشش الکترود و الکترولیت را از مایع مورد اندازه گیری جدا می کند. فقط گازهای محلول می توانند به پوشش نفوذ کنند، بنابراین از حسگر محافظت می شود.
اندازه جریان متناسب با فشار جزئی اکسیژن فاضلاب اندازه گیری شده است. این سیگنال همراه با سیگنال دمای اندازه گیری شده توسط مقاومت حرارتی روی سنسور به فرستنده ارسال می شود. محتوای اکسیژن ذخیره شده در سنسور برای محاسبه رابطه بین فشار جزئی اکسیژن و دما استفاده می شود. محتوای اکسیژن در آب با استفاده از منحنی رابطه محاسبه می شود و سپس به یک سیگنال خروجی استاندارد تبدیل می شود. وظیفه الکترود مرجع تعیین پتانسیل کاتد است.
