چگونه از مولتی متر برای تشخیص قطعات الکترونیکی رایج استفاده کنیم؟

چگونه از مولتی متر برای تشخیص قطعات الکترونیکی رایج استفاده کنیم؟

هر زمان که برد مدار به طور عادی کار نکند و مدار بررسی شود و مشکلی وجود نداشته باشد، احتمال خرابی قطعات الکترونیکی بسیار زیاد است. اگر می خواهید آن را تعمیر کنید، باید قطعه معیوب را پیدا کنید و آن را تعویض کنید. با این حال، یافتن جزء معیوب یک کار فنی است و مهارت های خاصی نیز وجود دارد. امروز نحوه استفاده از مولتی متر برای تشخیص برخی از قطعات الکترونیکی رایج را به شما آموزش می دهیم.

تشخیص مقاومت

مستقیم ترین روش برای تشخیص مقاومت استفاده از محدوده مقاومت مولتی متر برای اندازه گیری است. به طور کلی، مقاومت با محدوده مقاومت مناسب مشخص می شود و پروب های قرمز و سیاه در هر دو انتها متصل می شوند. اگر قرائت نزدیک باشد طبیعی است وگرنه آسیب می بیند. هنگام اندازه گیری مقاومت بزرگ، مهم است که از لمس پروب های قرمز و سیاه با هر دو دست خودداری کنید. این خطر هیچ مشکلی نیست، بلکه برای اطمینان از دقت اندازه گیری مقاومت است. امکان لمس یکی از پروب ها با دست وجود دارد.

تشخیص پتانسیومتر

معمولاً یک پتانسیومتر دارای سه پایه است. ابتدا از یک مولتی متر برای انتخاب محدوده مقاومت استفاده کنید تا بررسی کنید که آیا مقاومت بین دو پایه از سه پایه پتانسیومتر برابر است یا نزدیک به مقدار مقاومت مشخص شده روی پتانسیومتر. اگر تفاوت قابل توجهی وجود داشته باشد، نشان دهنده آسیب دیدگی پتانسیومتر است. اگر مولتی متر به اندازه گیری این دو پایه به طور معمول ادامه داد، پتانسیومتر را در خلاف جهت عقربه های ساعت به حالت بسته بچرخانید. در این مرحله، مقدار مقاومت باید تا حد امکان کوچک باشد، و سپس در جهت عقربه های ساعت بچرخانید تا به تدریج مقاومت را افزایش دهید، تا زمانی که مقدار مقاومت نهایی به مقدار مقاومت مشخص شده نزدیک شود، بچرخانید، سپس پتانسیومتر نرمال است.

تشخیص خازن ثابت

علاوه بر استفاده از مولتی متر برای انتخاب محدوده مناسب برای اندازه گیری ظرفیت، می توان از محدوده مقاومت نیز برای اندازه گیری استفاده کرد. هنگام اندازه گیری باید محدوده مقاومت مناسب انتخاب شود و دو پروب به دو پایه خازن متصل شود. مقدار مقاومت باید بی نهایت باشد. اگر مقدار مقاومت 0 باشد، خازن آسیب می بیند.

تشخیص خازن الکترولیتی

تفاوت جزئی در روش اندازه گیری بین خازن های الکترولیتی و خازن های ثابت وجود دارد. البته، شما می توانید انتخاب کنید که از یک سطح ظرفیت برای تشخیص استفاده کنید. همه می دانند که چگونه از سطح مقاومت برای اندازه گیری استفاده کنند. ابتدا سطح مقاومت مناسبی را انتخاب کنید که پروب های قرمز و مشکی به ترتیب دو قطب خازن را لمس کنند. در این مرحله، مقدار نمایش داده شده از {{0}} تا زمانی که نماد سرریز 1 نمایش داده شود، افزایش می یابد. اگر 0 همیشه نمایش داده شود نشان دهنده اتصال کوتاه داخلی در خازن، اگر عدد 1 همیشه نمایش داده شود نشان دهنده مدار باز بین قطب های خازن است و همچنین می توان محدوده مقاومتی را انتخاب کرد که مناسب نیست. توجه به این نکته ضروری است که در حین اندازه گیری، از آنجایی که خازن الکترولیتی دارای قطب های مثبت و منفی است، نباید به صورت معکوس وصل شود. معمولاً سرب قرمز به آند خازن (که پای بلندتر دارد)، سرب سیاه به کاتد خازن (که پای کوتاه‌تر دارد) وصل می‌شود و مولتی‌متر اشاره‌گر برعکس است.

تشخیص اندوکتانس

به طور مشابه، محدوده مقاومت مولتی متر را انتخاب کنید و پروب را به دو سر سلف وصل کنید. اگر مقدار مقاومت اندازه گیری شده صفر باشد، سلف دارای یک اتصال کوتاه داخلی خواهد بود. در شرایط عادی، مقاومت DC سلف آزمایش شده مستقیماً با قطر سیم لعابی مورد استفاده برای سیم پیچی سیم پیچ سلف و تعداد دور سیم ها مرتبط است. تا زمانی که بتوان مقدار مقاومت را اندازه گیری کرد، سلف را می توان نرمال در نظر گرفت.

تشخیص دیود
مولتی متر را در موقعیت دیود تشخیص قرار دهید، سرب قرمز را به آند دیود و سرب سیاه را به کاتد دیود وصل کنید. اگر افت ولتاژ دیود روی صفحه نمایش نمایش داده شود (معمولاً {0}}.5 برای لوله سیلیکونی و 0.2 برای لوله ژرمانیومی)، نشان دهنده عادی بودن دیود است. لید را تغییر دهید، و اگر صفحه نمایش 1 را نشان دهد، طبیعی است. در غیر این صورت خراب می شود. اگر هر دو نتیجه تست 0 یا 1 باشد، نشان دهنده آسیب دیدگی دیود است.