چگونه کارایی DC قابل برنامه ریزی را آزمایش کنیم؟
با پیشرفت تکنولوژی منبع تغذیه، ماژول های برق تجهیزات مختلف به روز شده اند که در این میان صنعت منبع تغذیه DC قابل برنامه ریزی یکی از مهمترین پارامترها را دارد.
در طول فرآیند طراحی و رفع اشکال برد نمونه اولیه منبع تغذیه، مهندسان منبع تغذیه DC قابل برنامه ریزی می توانند با ارزیابی دقیق توان و کارایی، مکان یابی دقیق نقاط تلفات برق، جایگزینی اجزا یا تغییر ساختار توپولوژی، کارایی منبع تغذیه را بهبود بخشند. بنابراین چه روش هایی برای آزمایش کارایی منبع تغذیه DC قابل برنامه ریزی وجود دارد؟
1. تست کیفیت برق ورودی
از آنجایی که شکل موج ولتاژ ورودی و جریان دقیقاً یکسان نیستند، آزمایش نمونه اولیه نیاز به آزمایش کیفیت توان ورودی دارد.
2. اندازه گیری اجزای فعال: دستگاه های سوئیچینگ
مدارهای سوئیچینگ ترانزیستور معمولاً حداکثر انرژی را در طول فرآیند سوئیچینگ مصرف می کنند زیرا انگل مدار مانع از سوئیچینگ فوری دستگاه می شود.
"تلفات خاموش" به انرژی از دست رفته هنگام سوئیچ کردن دستگاه از ON به OFF اشاره دارد و "اتلاف راه اندازی" به انرژی از دست رفته هنگام تغییر دستگاه سوئیچینگ از OFF به ON اشاره دارد.
3. اندازه گیری اجزای غیرفعال: اجزای مغناطیسی
اجزای غیرفعال اجزایی هستند که سیگنال ها را تقویت یا سوئیچ نمی کنند. منابع تغذیه DC قابل برنامه ریزی از طیف کاملی از اجزای غیرفعال مانند مقاومت ها و خازن ها استفاده می کنند، اما از دیدگاه اندازه گیری، تمرکز اصلی بر روی اجزای مغناطیسی (دستگاه های مغناطیسی)، به ویژه سلف ها و ترانسفورماتورها است.
هر دو سلف و ترانسفورماتور از یک هسته آهنی تشکیل شده اند که چندین دور سیم مسی به دور آن پیچیده شده است. امپدانس سلف با افزایش فرکانس افزایش مییابد و اثر مسدودکننده در فرکانسهای بالاتر بیشتر از فرکانسهای پایینتر است، بنابراین برای فیلتر کردن جریان ورودی و خروجی منبع تغذیه مناسب است. برخی از شاخص هایی که به تعیین عملکرد منبع تغذیه DC قابل برنامه ریزی کمک می کنند.
