نحوه طراحی EMI برای سوئیچینگ منابع تغذیه
طبقه بندی و استانداردهای EMC:
EMC (Electromagnetic Compatibility) سازگاری الکترومغناطیسی است که شامل EMI (اختلال الکترومغناطیسی) و EMS (ایمنی الکترومغناطیسی) است. EMC به عنوان توانایی یک دستگاه یا سیستم برای عملکرد مناسب در محیط الکترومغناطیسی خود بدون ایجاد هیچ گونه تداخل الکترومغناطیسی غیرقابل قبولی برای هر وسیله یا جسمی در آن محیط تعریف می شود. اصطلاح EMC به سازگاری الکترومغناطیسی اشاره دارد. EMP به پالس های الکترومغناطیسی اشاره دارد.
EMC=EMI+EMS EMI: تداخل الکترومغناطیسی EMS: سازگاری الکترومغناطیسی (ایمنی)
EMI را می توان به دو بخش تقسیم کرد: هدایت هدایت شده و تابش تابشی،
مشخصات هدایت را می توان به طور کلی به موارد زیر تقسیم کرد: FCC Part 15J Class B; CISPR 22(EN55022, EN61000-3-2, EN61000-3-3) کلاس B;
استانداردهای ملی برای IT (GB9254، GB17625) و AV (GB13837، GB17625).
فرکانس آزمایش FCC بین 450K-30MHz و فرکانس آزمایش CISPR 22 بین 150K-30MHz است. هدایت را می توان با استفاده از یک آنالایزر طیف آزمایش کرد، در حالی که تشعشع باید در یک آزمایشگاه تخصصی آزمایش شود.
EMI تداخل الکترومغناطیسی است که بخشی از EMC است. تداخل الکترومغناطیسی EMI (تداخل مغناطیسی الکترونیکی) شامل هدایت، تابش، هارمونیک های جریان، سوسو زدن ولتاژ و غیره است. تداخل الکترومغناطیسی از سه بخش تشکیل شده است: منبع تداخل، کانال کوپلینگ و گیرنده که معمولاً به عنوان سه عنصر تداخل شناخته می شود. EMI به طور خطی با جریان، مساحت حلقه جاری و مجذور فرکانس متناسب است، یعنی EMI=K * I * S * F2. I جریان، S مساحت حلقه، F فرکانس و K ثابت مربوط به مواد برد مدار و عوامل دیگر است.
تداخل تابشی (30 مگاهرتز-1 گیگاهرتز) با ویژگی ها و قوانین امواج الکترومغناطیسی در فضا منتشر می شود. اما همه دستگاه ها نمی توانند امواج الکترومغناطیسی ساطع کنند.
تداخل هدایت شده (150K-30MHz) تداخلی است که در امتداد یک رسانا منتشر می شود. بنابراین انتشار تداخل هدایت شده نیاز به یک اتصال مدار کامل بین منبع تداخل و گیرنده دارد.
