چگونه یک آشکارساز گاز قابل احتراق را به درستی انتخاب کنیم؟

چگونه یک آشکارساز گاز قابل احتراق را به درستی انتخاب کنیم؟

آشکارساز گازهای قابل احتراق ابزاری است که به غلظت یک یا چند گاز قابل احتراق واکنش نشان می دهد. دو نوع آشکارساز گاز قابل احتراق وجود دارد: نوع کاتالیزوری و نوع نوری مادون قرمز. ردیاب گاز یکی از ابزارهای ایمنی پرکاربرد در کارخانه های گاز، نفت، شیمیایی، ورزش، فولاد و ... است، پس چگونه باید یک ردیاب گاز مناسب را انتخاب کنیم؟
ابتدا باید مشخص شود که کدام گاز یا گازها باید شناسایی شوند

گازهایی که باید شناسایی شوند به طور کلی به دو نوع تقسیم می شوند: گازهای قابل احتراق و گازهای سمی، مربوط به آشکارسازهای گازهای قابل احتراق و آشکارسازهای گازهای سمی. گازهای قابل احتراق عبارتند از متان، اتان، پروپان، بوتان، اتیلن، استیلن، مونوکسید کربن، گاز طبیعی، گاز نفت مایع و بسیاری از گازهای دیگر. پس از تعیین گازی که می خواهیم تشخیص دهیم، می توانیم به مرحله بعدی انتخاب برویم.

02. محیط های استفاده مختلف انتخاب های متفاوتی دارند

پس از تعیین گازی که باید تشخیص داده شود، باید بر اساس محیطی که گاز در آن تولید می شود و الزامات تشخیص، بین مکش ثابت یا قابل حمل، انتشاری یا پمپی یکی را انتخاب کنیم. بسیاری از سایت‌های صنعتی نیاز به شناسایی آنلاین 24 ساعته واقعی دارند و توصیه می‌شود از آشکارسازهای گاز قابل احتراق ثابت استفاده کنید. در برخی از فضاها یا محیط‌های بسته با عوامل خطر گاز نسبتاً کم، آشکارسازهای انتشار و مکش پمپ می‌توانند با توجه به نیاز خود در نظر گرفته شوند.

03. با توجه به محدوده تست مورد نیاز انتخاب کنید

گازهای مختلف به آشکارسازهای گاز متفاوتی نیاز دارند و محدوده مورد نیاز برای همان گاز به دلیل شرایط و محیط‌های مختلف متفاوت است. ردیاب یکسان برای همان گاز با رنج های مختلف قیمت های متفاوتی نیز دارد. تنها با انتخاب ابزارهای با کیفیت-که نیازهای محدوده ما را برآورده می کنند و قیمت مناسبی دارند، می توانیم به هدف تولید ایمن برای شرکت خود دست یابیم.

04. در مورد انتخاب کمیت

درک مساحت مکانی که نیاز به آزمایش دارد: طبق مقررات ملی، شعاع تشخیص موثر آشکارسازهای گازهای قابل احتراق 7.5 متر و شعاع تشخیص مؤثر آشکارسازهای گاز سمی 1 متر است. بر اساس این شعاع تشخیص، تعداد دتکتورهای گاز مورد نیاز برای نصب را محاسبه کنید.