در صنایع پتروشیمی، حفاظت از محیط زیست، گاز، معادن زغال سنگ و سایر صنایع، آشکارسازهای گاز اغلب مورد استفاده قرار می گیرند. هر فردی که در کار ایمنی و بهداشتی کار می کند باید هنگام انتخاب یک آشکارساز گاز قابل احتراق مناسب برای مناسبت های مختلف تولید ایمنی و نیازهای آزمایش دقت زیادی داشته باشد.
ابتدا باید پایداری آشکارساز گاز قابل اشتعال بررسی شود. این موضوع مهمی است که باید در نظر گرفته شود. مقادیر ایده آل برای افست صفر و آفست دامنه کامل مقادیر کوچکتر هستند. به جز اکسیژن، همه آشکارسازهای گاز درجاتی از پاسخ های تداخلی را نشان می دهند. متداول ترین رویداد تشخیص است. به عنوان کاربران معمولی خانه و استنشاق کننده های احتمالی گازهای خطرناک، باید از سنسور الکتروشیمیایی سولفید هیدروژن آگاه باشیم.
دوم بررسی اینکه آیا تشخیص آشکارساز گاز قابل اشتعال آسان است یا خیر. نشانگر یا آشکارسازهای گاز عددی. به طور کلی، فرم عددی مزایای ساده خواندن و کمتر مستعد خطا را ارائه می دهد. فضای نمایشگر به اندازه کافی بزرگ باشد، نور پس زمینه کافی داشته باشد و فونت های خوانا و بزرگ داشته باشد. آیا آژیر به اندازه کافی قابل شنیدن است که در نویز پس زمینه شنیده شود یا خیر. معمولاً برای جلوه هایی که بلندتر از 90 دسی بل هستند اعمال می شود. (آ). اینکه چراغ هشدار را می توان از زوایای مختلف دید. این که آیا اخطار پس از تأیید یا اقدام اصلاحی متوقف می شود یا خیر، و سیگنال می تواند به طور مداوم نشان داده شود در حالی که غلظت گاز شناسایی شده تغییر می کند.
سوم، تعیین اینکه آیا آشکارساز گاز قابل اشتعال قابل اعتماد است یا خیر. سنسور هر چه بیشتر دوام بیاورد بهتر عمل می کند. به طور کلی، یک آشکارساز گاز قابل اشتعال دو تا پنج سال طول عمر دارد و هر چه تعداد خطا کمتر باشد، بهتر است. گارانتی محصول به طور معمول دو سال طول می کشد و با افزایش طول عمر، دقت و دقت نیز افزایش می یابد.
سهولت استفاده از آشکارساز گاز قابل اشتعال عامل چهارم است. ویژگی های زیر یک آشکارساز گاز قابل اشتعال عالی وجود دارد: وزن سبک، اندازه کوچک، پوشیدن آسان و راحت، و تعمیر و نگهداری ساده.
