چگونه از آشکارسازهای گاز سمی و مضر در صنعت استفاده کنیم؟
در حقیقت، بسیاری از گازهایی که در ایمنی و سلامت با آن مواجه می شوند، مخلوطی از گازهای آلی و معدنی هستند. به دلایل مختلف، درک فعلی ما از گازهای سمی و مضر هنوز بیشتر بر روی گازهای قابل احتراق متمرکز است، گازهایی که می توانند مسمومیت حاد ایجاد کنند (مانند سولفید هیدروژن و سیانید هیدروژن)، و همچنین برخی از آشکارسازهای گاز سمی رایج (مانند مونوکسید کربن). ) و اکسیژن. بنابراین، این مقاله ابتدا به معرفی این نوع آشکارسازها می پردازد و پیشنهاداتی را برای کاربرد انواع دتکتورهای گاز سمی و مضر (غیر آلی/آلی) بر اساس وضعیت موجود ارائه می کند.
طبقه بندی آشکارسازهای گاز سمی و مضر و اجزای کلیدی آشکارساز سنسورهای گاز هستند.
سنسورهای گاز را می توان در اصل به سه دسته تقسیم کرد:
الف) حسگرهای گاز با استفاده از خواص فیزیکی و شیمیایی، مانند نوع نیمه هادی (کنترل سطح، کنترل حجم، نوع پتانسیل سطح)، نوع احتراق کاتالیزوری، نوع هدایت حرارتی جامد و غیره.
ب) حسگرهای گازی که از خواص فیزیکی مانند هدایت حرارتی، تداخل نوری، جذب مادون قرمز و غیره استفاده می کنند.
ج) حسگرهای گاز با استفاده از خواص الکتروشیمیایی، مانند الکترولیز پتانسیل ثابت، باتری گاوانی، الکترود یون غشا، الکترولیت ثابت و غیره.
با توجه به خطرات، گازهای سمی و مضر را به دو دسته گازهای قابل احتراق و گازهای سمی تقسیم می کنیم.
با توجه به خواص و خطرات مختلف آنها، روش های تشخیص آنها نیز متفاوت است.
گازهای قابل احتراق خطرناک ترین گازهایی هستند که در محیط های صنعتی مانند پتروشیمی ها، عمدتاً گازهای آلی مانند آلکان ها و گازهای معدنی خاص مانند مونوکسید کربن با آن مواجه می شوند. انفجار گازهای قابل احتراق باید دارای شرایط خاصی باشد، یعنی: غلظت معینی از گازهای قابل احتراق، مقدار مشخصی اکسیژن و حرارت کافی برای مشتعل شدن منبع احتراق آنها. اینها سه عنصر انفجار هستند (همانطور که در مثلث انفجار در شکل سمت چپ بالا نشان داده شده است) که همه آنها ضروری هستند. به عبارت دیگر عدم وجود هر یک از این شرایط باعث آتش سوزی و انفجار نخواهد شد. هنگامی که گازهای قابل احتراق (بخار، غبار) و اکسیژن با هم مخلوط می شوند و به غلظت معینی می رسند، هنگام مواجهه با منبع آتش با دمای معین، انفجار رخ می دهد. ما به غلظت گازهای قابل احتراق که در تماس با منبع آتش می توانند منفجر شوند به عنوان حد غلظت انفجار اشاره می کنیم که به اختصار حد انفجار گفته می شود که به طور کلی بر حسب درصد بیان می شود. در واقع، این مخلوط لزوما در هیچ نسبت اختلاط منفجر نمی شود و نیاز به محدوده غلظت دارد.
