طول عمر آشکارسازهای گاز چقدر است و سنسورها کلید آن هستند

طول عمر آشکارسازهای گاز چقدر است و سنسورها کلید آن هستند

بسیاری از مردم هنگام استفاده از آشکارسازهای گاز این سوال را دارند: چقدر می تواند دوام بیاورد؟ بسیاری از کاربران بر این باورند که آشکارسازهای گاز را می توان به طور مداوم استفاده کرد تا زمانی که به طور کامل آسیب نبیند و قابل استفاده نباشند. در واقع آیا این رویکرد صحیح است؟

در واقع، عمر مفید یک آشکارساز گاز عمدتاً به جزء اصلی آن - سنسور بستگی دارد.

ما می دانیم که نمی توان یک حسگر واحد وجود داشت که بتواند همه گازها را تشخیص دهد و همه الزامات را برآورده کند. سنسورهای مورد استفاده برای گازها و محیط های مختلف نیز متفاوت است که می توان آنها را به طور تقریبی به حسگرهایی برای تشخیص غلظت گازهای سمی و سنسورهایی برای تشخیص غلظت انفجاری گازهای قابل احتراق تقسیم کرد.

1. اکثر سنسورهایی که برای اندازه گیری غلظت گازهای سمی استفاده می شوند، سنسورهای الکتروشیمیایی هستند که بر اساس اصول الکتروشیمیایی عمل می کنند. عامل اصلی موثر بر طول عمر آنها الکترولیت است. به طور کلی، پس از 2-3 سال در یک محیط ایده آل، الکترولیت مصرف می شود و نمی تواند به درستی عمل کند. بنابراین، عمر مفید سنسورهای الکتروشیمیایی 2-3 سال است.

2. بیشتر حسگرهایی که برای تشخیص غلظت گازهای قابل احتراق استفاده می شوند، سنسورهای احتراق کاتالیستی هستند که در محیط های ایده آل عمر مفیدی معادل 3-5 سال دارند. علاوه بر این، طول عمر سنسورهای آشکارسازهای گاز (شامل آلارم‌های گاز ثابت و آلارم‌های گاز قابل حمل) ارتباط نزدیکی با غلظتی دارد که در معرض آن قرار می‌گیرند.

به عنوان مثال، اگر سنسور یک آشکارساز آمونیاک به طور مداوم در معرض 2ppm آمونیاک باشد، طول عمر آن تقریباً یک سال (یا 2ppm طول عمر سالانه) است. اگر در معرض سطوح آمونیاک 4ppm باشد، عمر آن تنها شش ماه است. این باعث می شود که حسگر آمونیاک برای کاربرد در کارخانه های کود شیمیایی نامناسب باشد، زیرا میانگین غلظت آمونیاک حدود 20-30ppm است.

بنابراین، عامل اصلی موثر بر طول عمر سنسورها نیز هر چه محیطی که در آن قرار دارند خشن‌تر باشد، طول عمر آنها کمتر می‌شود. ثانیاً، ساختار سنسور مستقیماً بر استفاده از آشکارسازهای گاز تأثیر می گذارد. بنابراین، توجه به وضعیت استفاده از سنسور، توجه به ایمنی خودمان نیز هست.