طول عمر آشکارساز گاز چقدر است و سنسورها کلید آن هستند

طول عمر آشکارساز گاز چقدر است و سنسورها کلید آن هستند

بسیاری از مردم هنگام استفاده از آشکارسازهای گاز این سوال را دارند: چقدر می تواند دوام بیاورد؟ بسیاری از کاربران بر این باورند که آشکارسازهای گاز را می توان به طور مداوم استفاده کرد تا زمانی که به طور کامل آسیب نبیند و قابل استفاده نباشند. در واقع آیا این رویکرد صحیح است؟

در واقع، عمر مفید یک آشکارساز گاز عمدتاً به جزء اصلی آن - سنسور بستگی دارد.

ما می دانیم که نمی توان یک حسگر واحد وجود داشت که بتواند همه گازها را تشخیص دهد و همه الزامات را برآورده کند. سنسورهای مورد استفاده برای گازها و محیط های مختلف نیز متفاوت است که می توان آنها را به طور تقریبی به حسگرهایی برای تشخیص غلظت گازهای سمی و سنسورهایی برای تشخیص غلظت انفجاری گازهای قابل احتراق تقسیم کرد.

1. اکثر سنسورهایی که برای اندازه گیری غلظت گازهای سمی استفاده می شوند، سنسورهای الکتروشیمیایی هستند که بر اساس اصول الکتروشیمیایی عمل می کنند. عامل اصلی موثر بر طول عمر آنها الکترولیت است. به طور کلی، پس از 2-3 سال در یک محیط ایده آل، الکترولیت مصرف می شود و نمی تواند به درستی عمل کند. بنابراین، طول عمر سنسورهای الکتروشیمیایی 2-3 سال است.

2. بیشتر حسگرهایی که برای تشخیص غلظت گازهای قابل احتراق استفاده می شوند، سنسورهای احتراق کاتالیزوری هستند، با عمر مفید 3-5 سال در محیط های ایده آل. علاوه بر این، طول عمر آشکارسازهای گاز (شامل آلارم گاز ثابت و آلارم گاز قابل حمل) ارتباط نزدیکی با غلظتی که در معرض آن قرار دارند دارد.

به عنوان مثال، اگر حسگر یک آشکارساز آمونیاک به طور مداوم در معرض 2ppm آمونیاک باشد، طول عمر آن تقریباً یک سال (یا 2ppm طول عمر سالانه) است. اگر در معرض سطوح آمونیاک 4ppm باشد، عمر آن تنها شش ماه است. این باعث می شود که حسگر آمونیاک برای کاربرد در کارخانه های تولید کود مناسب نباشد، زیرا میانگین غلظت آمونیاک در این زمان حدود 20-30ppm است.

بنابراین، عامل اصلی تأثیرگذار بر طول عمر یک سنسور نیز هر چه محیطی که در آن قرار دارد خشن‌تر باشد، طول عمر آن کمتر می‌شود. ثانیاً، ساختار سنسور مستقیماً بر استفاده از آشکارساز گاز تأثیر می گذارد. بنابراین توجه به وضعیت استفاده از سنسور به معنای توجه به ایمنی خودمان است.