راهنمای عملکرد آشکارسازهای گاز سمی در محیطهای زیرزمینی
راهنمای کار با آشکارسازهای گاز سمی در زیر زمین: خطرات شغلی اصلی کار در زیر زمین عبارتند از هیپوکسی و خفگی، مسمومیت با سولفید هیدروژن و انفجار گازهای قابل احتراق که مسمومیت با سولفید هیدروژن شایع ترین پدیده است. ردیاب گاز کامپوزیت می تواند غلظت گازهای سمی و مضر در چاه را به موقع تشخیص دهد و به طور خودکار زنگ خطر را به صدا درآورد.
1. دی اکسید کربن و خفگی گاز. برای بیمارانی که از مرگ کاذب ناشی از دی اکسید کربن و خفگی گاز رنج می برند، علاوه بر تنفس مصنوعی و اکسیژن درمانی، پوست آنها نیز باید مالش داده شود و یا در معرض آب آمونیاک قرار گیرد تا تنفس بهبود یابد. مسمومیت با مونوکسید کربن.
2. مسمومیت با سولفید هیدروژن. علاوه بر تنفس مصنوعی یا اکسیژن رسانی از طریق دستگاه تنفسی، برای مسمومیت با سولفید هیدروژن می توان گلوله های پنبه، دستمال و غیره آغشته به محلول کلر را در دهان قرار داد. کلر ماده خوبی برای سولفید هیدروژن است.
3. مسمومیت با دی اکسید گوگرد. به دلیل تشکیل اسید سولفوریک در تماس دی اکسید گوگرد با آب، اثر تحریک کننده قوی بر روی سیستم تنفسی دارد و ممکن است در موارد شدید باعث سوختگی شود. بنابراین، علاوه بر انجام تنفس مصنوعی یا استفاده از دستگاه تنفسی برای رساندن اکسیژن، به بیماران مسموم باید شیر، عسل یا شستشو با محلول سودا داده شود تا تحریک کاهش یابد.
4. مسمومیت با اکسید کننده اتمسفر. بارزترین علائم مسمومیت با اکسید نیتروژن زرد شدن نوک انگشتان و موها و همچنین سرفه، تهوع، استفراغ و سایر علائم است. از آنجا که مسمومیت با دی اکسید نیتروژن می تواند باعث ادم ریه در مصدوم شود، نمی توان از تنفس مصنوعی استفاده کرد. در صورت لزوم استفاده از دستگاه تنفسی، دی اکسید کربن را نباید با اکسیژن خالص مخلوط کرد تا از تحریک ریه های مصدوم جلوگیری شود. بهتر است به مصدوم اجازه دهید که به طور مستقل با تامین اکسیژن از دستگاه تنفسی تنفس کند.
5. مسمومیت با گاز مونوکسید کربن، تنفس کم عمق و سریع، لکه های قرمز روی گونه ها و بدن در حالت بیهوشی و لب های قرمز هلویی. برای بیماران مسموم می توان از تنفس مصنوعی یا اکسیژن درمانی با دستگاه تنفسی استفاده کرد. در طول اکسیژن درمانی، 5 تا 7 درصد دی اکسید کربن را می توان برای تحریک تنفس و بهبود عملکرد تنفسی تزریق کرد.
