سنسورهای گاز را می توان در اصل به سه دسته تقسیم کرد:
سنسورهای گاز با استفاده از خواص فیزیکی و شیمیایی ، مانند نیمه هادی (کنترل شده سطح ، کنترل شده با حجم ، سطح پتانسیل سطح) ، احتراق کاتالیزوری مبتنی بر هدایت حرارتی بر اساس هدایت حرارتی ، و غیره. سنسورهای گاز با استفاده از خصوصیات فیزیکی ، تداخل نوری ، و غیره. الکترولیت و غیره با توجه به خطرات ، ما گازهای سمی و مضر را به دو دسته طبقه بندی می کنیم: گازهای قابل احتراق و گازهای سمی. با توجه به خصوصیات و خطرات مختلف آنها ، روش های تشخیص آنها نیز متفاوت است.
گازهای قابل احتراق گازهای خطرناک هستند که معمولاً در محیط های صنعتی مانند پتروشیمی ها وجود دارند ، که عمدتا از گازهای ارگانیک مانند آلکان ها و گازهای معدنی خاصی مانند مونوکسید کربن تشکیل شده است. انفجار گازهای قابل احتراق باید شرایط خاصی را برآورده سازد ، یعنی: غلظت مشخصی از گاز قابل احتراق ، مقدار مشخصی از اکسیژن و گرمای کافی برای اشتعال شکل احتراق ، پروب های حسگر رطوبت ، لوله های گرمایش برقی استنلس استیل ، سنسور PT100 ، دریچه مایع سمت چپ ، به عنوان سه عنصر آلومینیومی را نشان می دهد. در بالا) ، همه اینها ضروری هستند. به عبارت دیگر ، عدم وجود هر یک از این شرایط باعث آتش سوزی یا انفجار نمی شود. هنگامی که گازهای قابل احتراق (بخار ، گرد و غبار) و اکسیژن مخلوط می شوند و به غلظت خاصی می رسند ، هنگام قرار گرفتن در معرض منبع آتش با دمای خاص ، منفجر می شوند. ما به غلظت هایی که گازهای قابل احتراق در هنگام قرار گرفتن در معرض منبع آتش به عنوان حد غلظت مواد منفجره منفجر می شوند ، به اختصار حد انفجاری ، که به طور کلی در ٪ بیان می شود ، اشاره می کنیم.
در حقیقت ، این مخلوط لزوماً با هیچ نسبت اختلاط منفجر نمی شود و به دامنه غلظت نیاز دارد. ناحیه سایه دار نشان داده شده در شکل در سمت راست بالا. هنگامی که غلظت گاز قابل احتراق در زیر LEL (حداقل حد انفجاری) (غلظت کافی گاز قابل احتراق) و بالاتر از UEL (حداکثر حد انفجاری) (اکسیژن کافی) نیست ، هیچ انفجاری رخ نخواهد داد. LEL و UEL از گازهای قابل احتراق مختلف متفاوت هستند (به مقدمه شماره هشتم مراجعه کنید) ، که هنگام کالیبراسیون باید در نظر گرفته شود. به دلایل ایمنی ، ما به طور کلی باید زنگ خطر را صادر کنیم که غلظت گاز قابل احتراق 10 ٪ و 20 ٪ از LEL باشد ، جایی که به 10 ٪ LEL مراجعه می شود. هشدار هشدار دهنده ایجاد کنید ، در حالی که 20 ٪ LEL هشدار خطر نامیده می شود. به همین دلیل ما آن را ردیاب گاز قابل احتراق LEL می نامیم. لازم به ذکر است که 100 ٪ نمایش داده شده در ردیاب LEL نشان نمی دهد که غلظت گاز قابل احتراق به 100 ٪ از حجم گاز می رسد ، بلکه به 100 ٪ LEL می رسد که معادل کمترین حد انفجاری گاز قابل احتراق است. اگر متان باشد ، غلظت حجم 100 ٪ LEL {8}} ٪ (جلد). در حال کار ، ردیاب که این گازها را با استفاده از روش LEL اندازه گیری می کند ، یک آشکارساز احتراق کاتالیزوری رایج است.
اصل آن یک پل دوگانه (که معمولاً به عنوان یک پل Wheatstone شناخته می شود) واحد تشخیص است. یک ماده احتراق کاتالیزوری روی یکی از پل های سیم پلاتین پوشانده شده است. صرف نظر از گاز قابل اشتعال ، تا زمانی که می توان آن را با الکترود مشتعل کرد ، مقاومت پل سیم پلاتین به دلیل تغییرات دما تغییر می کند. این تغییر مقاومت متناسب با غلظت گاز قابل اشتعال است و غلظت گاز قابل اشتعال را می توان از طریق سیستم مدار ابزار و ریزپردازنده محاسبه کرد.
