علل خرابی و راه حل های آشکارسازهای گاز قابل احتراق

علل خرابی و راه حل های آشکارسازهای گاز قابل احتراق

بر اساس دلایل جامع خرابی آشکارساز گازهای قابل احتراق، دو نکته را نمی توان رد کرد: فرآیند ساخت و ساز استاندارد نیست و تعمیر و نگهداری به درستی انجام نمی شود. هر دوی اینها عوامل احتمالی هستند که ممکن است باعث خرابی آشکارساز گازهای قابل احتراق شوند. اگر فرآیند ساخت و ساز استاندارد نباشد، آشکارساز گاز قابل اشتعال ممکن است در حین استفاده دچار اختلال شود. اگر آشکارساز گاز قابل اشتعال در نزدیکی تجهیزاتی که مستعد نشت گاز قابل اشتعال است قرار نگیرد یا در مجاورت فن اگزوز نصب شده باشد، گاز قابل احتراق نشت شده نمی تواند به طور کامل در مجاورت آشکارساز گاز قابل اشتعال پخش شود و در نتیجه از نشت جلوگیری شود. قابل اشتعال در زمان تشخیص آشکارساز گازهای جنسی

آشکارسازهای گاز قابل احتراق در منازل مسکونی باید در نزدیکی خطوط لوله گاز و اجاق گازها در آشپزخانه نصب شوند. هنگامی که خانه از گاز طبیعی استفاده می کند، آشکارساز گاز باید در سقف 300 میلی متر از سقف نصب شود. هنگامی که خانه از گاز مایع استفاده می کند، آشکارساز گاز باید روی سقف نصب شود. آشکارساز باید در فاصله 300 میلی متری از زمین نصب شود. اگر آشکارساز گاز قابل اشتعال به طور قابل اعتمادی زمین نباشد و نتواند تداخل الکترومغناطیسی را از بین ببرد، ناگزیر بر ولتاژ تأثیر می گذارد و باعث داده های تشخیص نادرست می شود.

بنابراین، آشکارساز گاز قابل اشتعال باید در طول ساخت و ساز به طور قابل اعتمادی زمین شود. آشکارسازهای گاز قابل احتراق و پایانه های سیم کشی در مکان هایی که مستعد برخورد یا نفوذ آب هستند نصب می شوند که باعث قطع شدن مدار الکتریکی یا اتصال کوتاه می شود. در جوشکاری باید از شار غیرخورنده استفاده شود، در غیر این صورت اتصالات خورده و جدا می شوند یا مقاومت مدار افزایش می یابد و بر تشخیص طبیعی تأثیر می گذارد. آشکارساز را به زمین نیندازید یا نیندازید. پس از اتمام ساخت، اشکال زدایی باید انجام شود تا اطمینان حاصل شود که آلارم گاز قابل اشتعال در شرایط کار عادی قرار دارد.

تعمیر و نگهداری از آشکارسازهای گاز قابل احتراق نیز بسیار مهم است. از آنجایی که محیط کار آشکارسازهای گاز قابل اشتعال نسبتاً خشن است، بسیاری از آنها در فضای باز نصب می شوند و اغلب توسط غبارها و گازهای آلاینده مختلف مورد حمله قرار می گیرند. برای تشخیص اطلاعات گاز قابل اشتعال، آشکارساز باید با محیط تشخیص ارتباط برقرار کند. بنابراین ورود گازهای آلاینده مختلف و گرد و غبار موجود در محیط به دتکتور اجتناب ناپذیر است. آسیب به شرایط کاری آشکارساز عینی است. در صورت عدم توجه به تعمیر و نگهداری، تشخیص آلارم گازهای قابل احتراق مسدود خواهد شد. این می تواند منجر به خطا یا عدم شناسایی شود. بنابراین، تمیز کردن و نگهداری منظم آشکارسازهای گاز قابل اشتعال یک وظیفه مهم برای جلوگیری از خرابی است.

نکته دیگری که باید به آن توجه کنید این است که اتصال زمین باید به طور مرتب آزمایش شود. اگر اتصال زمین الزامات استاندارد را برآورده نکند، یا اصلاً زمین نباشد، آشکارساز گاز قابل اشتعال را نیز مستعد تداخل الکترومغناطیسی می‌کند و باعث اختلال در عملکرد می‌شود. جلوگیری از پیری اجزا از منظر قابلیت اطمینان، عمل ثابت کرده است که سیستم‌هایی با آشکارسازهای گاز قابل احتراق که عمر مفیدی بیش از 10 سال دارند، معمولاً خرابی‌های بیشتری ناشی از پیری اجزا دارند. بنابراین، اگر طول عمر بیشتر از الزامات استفاده باشد، باید به موقع تعویض شوند.