حقایقی در مورد آشکارسازهای گاز قابل حمل
دو نوع کلی از ابزارهای تشخیص گازهای قابل احتراق و سمی وجود دارد: آشکارسازهای قابل حمل، یعنی آشکارسازهای "قابل خواندن میدان" و "ثابت"، یعنی نمایشگرهای *ثابت*. اینکه کدام یک از این دو نوع برای یک برنامه خاص مناسب تر است به عوامل متعددی بستگی دارد، از جمله تعداد دفعات سفر کارکنان در منطقه، شرایط سایت، *موقتی* یا *موقت* بودن خطر، دفعات آزمایش مورد نیاز و آخرین اما نه کم اهمیت ترین، امور مالی.
آشکارسازهای گاز قابل حمل به عنوان تجهیزات حفاظت شخصی (PPE) طبقه بندی می شوند و برای محافظت از پرسنل در برابر خطرات گاز طراحی شده اند و امکان انجام آزمایش سیار محل را قبل از ورود پرسنل فراهم می کنند. این دستگاه های کوچک برای بسیاری از مناطقی که خطرات گاز ممکن است رخ دهد حیاتی هستند، زیرا راهی برای نظارت مستمر منطقه تنفسی اپراتور به صورت ثابت و متحرک* هستند.
در حالی که یک محصول آشکارساز گاز ثابت به تنهایی از پرسنل محافظت می کند، نمی تواند با اپراتور حرکت کند، بنابراین خطر ورود اپراتور به مناطق خارج از محدوده تشخیص آشکارساز ثابت وجود دارد.
بسیاری از کارخانه ها از مخلوطی از محصولات تشخیص گاز ثابت و قابل حمل استفاده می کنند، اما گاهی اوقات از محصولات تشخیص گاز قابل حمل به تنهایی استفاده می شود. دلایل این انتخاب به شرح زیر است:
این منطقه به ندرت قابل دسترسی است و افزودن یک محصول تشخیص گاز ثابت بسیار پرهزینه خواهد بود.
منطقه کوچک است یا دسترسی به آن دشوار است و قرار دادن یک محصول تشخیص گاز ثابت را غیرعملی می کند.
برنامه ای که باید شناسایی شود ممکن است به خودی خود ثابت نشود.
تغییر انطباق قوانین و مقررات و پیش نیازهای بیمه منجر به استفاده از آشکارسازهای گاز قابل حمل در طیف وسیعی از صنایع شده است. ترجیح ترکیبی از محصولات تشخیص گاز قابل حمل در محل در بسیاری از مکان ها منجر به محبوبیت آشکارسازهای گاز شده است. علاوه بر الزامات نظارتی (اجباری بودن)، بسیاری از سایت ها برای اجرای قوانین خاص سایت انتخاب شده اند. به عنوان مثال، آزمایش شوک آشکارسازهای گاز قابل حمل قبل از استفاده توسط اپراتورها.
